Categorie archief: Uncategorized

Piemonte, truffels en een bijzondere ontmoeting !

 

Piemonte

In 2005 kochten wij ons huis in Zuid-Piemonte, destijds een nog vrij onbekende streek in Noord-Italie. Toen we een jaar later ook daadwerkelijk, als gezin, emigreerde naar Italie waren er veel mensen die vroegen waar we nu precies heen gingen verhuizen. Het makkelijkste vond ik om te vertellen dat we in het onderste puntje van de driehoek Turijn-Milaan-Genua gingen wonen, een prachtige streek met mooie heuvels, bossen, wijngaarden en nog weinig toeristen.

Herfst

Inmiddels zijn we 16 jaar verder en zien we in onze regio meer en meer buitenlanders die het fijn vinden om hier, in deze prachtige groene regio, hun vakantie door te brengen. Verder staat Piemonte bekent om zijn mooie wijnen en lekker eten, wat vooral in de herfst tot uitdrukking komt door alles wat hier in de natuur te vinden is, zoals paddenstoelen, wild, kastanjes en natuurlijk de truffels.

Truffels

Wat is een truffel? De truffel, “Tartufo” in het Italiaans, is een knolvormige zwam of paddenstoel die onder de grond groeit op en tussen de stronken en wortels van bomen. Je hebt zwarte truffels en witte truffels. Vroeger at de lokale bevolking ze als aardappels, maar toen waren ze een stuk minder zeldzaam dan nu. Tegenwoordig moet je een goed gevulde portemonnee meenemen, want zeker de witte truffels zijn niet goedkoop.

Van de zwarte truffel bestaat een winter-, herfst- en zomertruffel. Deze truffels groeien van ongeveer mei tot aan januari. De wintertruffel is van de zwarte truffels het meest delicaat. De herfsttruffel is iets minder sterk van smaak. De zomertruffel heeft vrij licht vruchtvlees en smaakt ook iets minder sterk.

De koningin onder de truffels is de witte truffel, dit is de meest zeldzame en kostbare truffel. Het seizoen loopt van september tot aan januari en deze witte truffel heeft een sterke aardse geur.

The international Alba White Truffle Fair

Tijdens het ( witte ) truffelseizoen vindt elk weekend de Fiera del Tartufo Bianco (de witte truffelbeurs) van Alba plaats, de oudste en belangrijkste truffelmarkt van Italië waar jaarlijks bezoekers vanuit heel de wereld op af komen. Dit jaar is de beurs van 9 oktober tot aan zondag 5 december.

In Alba heb je een truffelwinkel die genoemd is naar de man die de truffel wereldberoemd én gewild maakte, Giacomo Morra. Hij was degene die de eerste truffelbeurs organiseerde, dit was al in 1929 .

De documentaire “The Truffle Hunters”

Niet zo gek dat juist in deze periode de prachtige documentaire “the truffle hunters” in premiere is gegaan in verschillende bioscopen. Een documentaire over de levenslust van deze, vooral bejaarde, Italiaanse mannen, die vaak s’nachts op zoek gaan naar truffels en geheimzinnig doen over hun beste geheime plekjes in het bos. De Amerikaanse filmmakers laten zien dat de wereld van de truffeljagers een wereld van tegenstellingen is.

De truffeljagers zelf zijn vaak mannen van rond de 80 jaar, ze zijn enorm verbonden met de natuur, de tradities en hebben weinig materiele rijkdom.  Ze hebben dit leven al generaties lang geleefd.De witte truffel, waar deze mannen op jagen, is alleen in het wild te vinden en is zo zeldzaam dat het soms letterlijk goud waard is. Deze witte truffels kom je alleen maar tegen in dure restaurants.

Het is het eenvoudige leven van de truffeljagers tegenover het grote geld wat omgaat in de handel van diezelfde truffels.

Angelo

Afgelopen zaterdagmorgen waren Guus en ik op weg naar Asti. We hadden tijd genoeg en dan stuur ik Guus graag langs kleine onbekende weggetjes. In deze herfstperiode is de natuur zo mooi dat we daar beiden van genieten.

Tijdens dit ritje zagen we een groot oud landhuis wat onze aandacht trok en waar we even stopte om te kijken.  Er kwam een oudere, opmerkelijke man, in blauwe overall met baret en lange grijze baard en haren, naar buiten die een praatje met ons maakte. Hij bleek  Angelo uit deze documentaire te zijn en nodigde ons uit om het huis te bekijken. Angelo is niet de eigenaar van het landhuis, maar woont daar al 33 jaar in een zijvleugel, als een soort huismeester. Hij woont daar samen met zijn truffelhond Nina en een paar poezen en is naast truffelzoeker ook boer en dichter. Zijn huisje was simpel, maar keurig netjes met vooral heel veel stapels boeken.

Bovenstaand zijn foto’s  van Angelo uit de documentaire. De linker foto is gemaakt in de oude wijnkelder van het landhuis, deze kelder heeft hij ons laten zien en was ondanks de rommel geweldig mooi en authentiek. Op de rechter foto zit hij te typen tussen de stapels boeken. Angelo heeft geen televisie, internet of telefoon en hij gaf aan ook niet naar de bioscoop te gaan om de film te bekijken.

Maar toen ik vroeg of ik een foto van ons samen mocht maken ging hij meteen voor zijn huisje staan om te poseren.

Het was voor ons een bijzondere ontmoeting met een ongewone, unieke man op een wat mistige zaterdagmorgen. Truffels zoeken doet Angelo niet meer, want hij vindt de handel in truffels tegenwoordig te corrupt.

Zelf mee op truffeljacht

Gedurende de maanden oktober en november is het mogelijk om samen met een truffeljager de bossen in te gaan op zoek naar de witte truffel. Ook in de zomermaanden worden er truffeljachten georganiseerd, maar dan naar de zwarte zomertruffel. Hoe leuk en leerzaam zo’n truffeljacht ook is, toch twijfel ik altijd aan de oprechtheid. De truffeljagers houden hun goede vindplaatsen zo goed geheim, dus je kan mij niet vertellen dat ze deze vindplaatsen delen met de toeristen.

Ook de filmmakers van “the truffle hunters” hebben 3 jaar gefilmd en zijn er niet van overtuigd dat de truffeljagers hun naar echt goede vindplekken hebben gebracht.

Film

Misschien een leuke tip voor iedereen om de film te gaan kijken en een blik te werpen op deze onbekende, mystieke wereld van de truffeljagers.

Groet, Silvia

 

 

 

 

 

 

 

Onze Piaggio Ape

De Piaggio Ape

Denk je aan klassieke Italiaanse motoren dan zijn het waarschijnlijk namen als Ferrari of Maserati die in je opkomen.  Maar misschien wel net zo iconisch en net zo symbolisch voor de Italiaanse manier van leven, is de bescheiden Piaggio Ape, een betaalbare lichte bedrijfswagen die nu al meer dan 70 jaar non-stop in productie is.

Ape betekent in het Italiaans bij en de Ape werd oorspronkelijk gebouwd met volledig praktische doeleinden in gedachten, zoals het voor boeren mogelijk maken om gemakkelijk goederen naar de markt te brengen en om door de smalle Italiaanse straatjes en steegjes te navigeren. Het was voor die tijd een zeer modern voertuig en in die tijd had je er geen rijbewijs voor nodig. Op internet vond ik bovenstaande, prachtige oude posters waarop de Ape aangeprezen wordt, de slogans luiden:  “chi l’acquista… non li spende – li guadagna” Wie hem koopt, spendeert geen geld maar verdient het en  “il veicolo che vi aiuta a guadagnare ,  Ape, het voertuig dat u helpt verdienen.

De Piaggio Ape is niet weg te denken uit het Italiaanse straatbeeld. Inmiddels wordt de Ape ook geproduceerd in de Indiase fabriek van Piaggio, vanwaar de Ape geexporteerd wordt naar landen in Afrika, Azie en Latijns-Amerika. In de afgelopen jaren is de Ape ook een nieuw leven ingeblazen in Europa, met de hausse in de festivalcultuur, waarbij veel van deze bescheiden kleine wagentjes worden hergebruikt als koffie-, hamburger- of prosecco-kraampjes.

Een kleine vrachtwagentje op 3 wielen

Wij keken altijd met bewondering naar deze kleine vrachtwagentjes op 3 wielen! Vandaar dat wij, net na onze verhuizing in 2006, onze eerste Ape kochten. Een oudje, blauw met in de cabine een brommerstuur. We hebben deze Ape vooral  gebruikt voor alle verbouwingen om agriturismo Casa Bontà te realiseren, maar ook voor bijvoorbeeld plezier ritjes naar de rivier en voor het ophalen en wegbrengen van onze kinderen naar de bushalte beneden aan onze weg. Helaas ging deze Ape aan het begin van seizoen 2009 kapot en bleek niet meer te repareren. Inmiddels staat deze Piaggio Ape decoratief te zijn voor op ons terrein.

Safaritenten

Wij gebruiken onze Piaggio Ape vooral voor het afvoeren van ons snoeiafval, het halen van zakken paardenvoer ed en het vervoeren van bouwmaterialen, zoals alle materialen voor het opbouwen van de safaritenten en de vlonders. De Piaggio Ape rijdt zonder problemen onze smalle, steile paadjes op en af, hoewel ik zelf vind dat het wel enige stuurmanskunst vergt. Het is toch vooral een beetje hotsen-klotsen in het karretje!  In het seizoen gebruiken wij de Ape vooral op zaterdag voor de schoonmaak, afval ophalen en later op de dag om de bagage van de gasten naar de safaritenten te brengen.In 2010 kochten we onze 2de Piaggio Ape, wederom blauw, maar deze keer met een “echt” stuur. Een heerlijk wagentje waar we jaren plezier van hebben gehad.  Dat het wagentje soms lastig te rijden is op ons terrein bleek tijdens een van de ritjes dat we houten planken vervoerden naar onze safaritenten op ons bovenveld. Het steile pad ging zonder problemen, maar eenmaal boven zijn de 3 mannen met de Ape omgevallen. Gelukkig was er niemand gewond en hadden we een fotograaf in de buurt die het kon vastleggen!

De rode Piaggio Ape

In juni 2019 ging deze Ape na bijna 10 jaar trouwe dienst kapot. Gelukkig had ik bij onze buren een kleine rode Piaggio Ape zien staan, dus ik ben brutaal gaan vragen of de buurjongen ons uit de brand kon helpen. Uiteindelijk heeft onze buurjongen Daniele ons een heel seizoen geholpen op zaterdag. Morgens met het afval ophalen en middags met het wegbrengen van de bagage naar de tenten. Deze Piaggio Ape was ietsjes kleiner , waardoor hij soms 2 x moest rijden, maar dat was geen enkel probleem en voor ons een geweldige oplossing dat jaar.

Italiaanse marktplaats

Eind 2019 zag onze schoonzoon Kilian een nieuwe “oude “ Ape motor op een soort Italiaanse marktplaats staan, die geschikt leek te zijn voor onze kapotte Piaggio Ape. Deze motor stond in Napels en kostte € 600,– . Het was een gok, maar we betaalde vooruit en binnen een paar dagen kwam deze motor aan. Kilian heeft er een paar dagen aan gesleuteld, met telefonische hulp van Erwin, een vriend uit Nederland die automonteur is en het lukte, de Piaggio Ape reed weer. Heel seizoen 2020 heeft ie weer rondgereden, maar helaas stopte deze motor er aan het einde van dat seizoen mee en deze keer was het echt over. Deze oude Ape is er nog en we zoeken ook voor deze nog een leuk decoratief plekje  op ons terrein.

Even voorstellen, nummer 3

En ja … we kunnen niet zonder, voor ons is een Ape ook echt een bedrijfswagentje die we niet kunnen missen op onze agriturismo / glamping. Sinds 1 ½ maand hebben we Piaggio Ape nummer 3, een groene deze keer. We hebben hem tot nu toe voornamelijk gebruikt op ons land voor snoeiafval. Maar … we hopen dat er snel gasten mogen gaan komen, zodat we de Piaggio Ape in gebruik kunnen nemen voor de echt leuke dingen, het  vervoeren van de bagage naar de safaritenten !

Ik ben benieuwd of er nog gasten zijn die leuke foto’s hebben van onze Piaggio Ape?

Groet, Silvia

 

 

 

Onze droom, een “glamping”in Piemonte !

Toen wij in 2005, tijdens onze zoektocht naar een bijzonder plekje om een agriturismo te beginnen, tegen een oude wijnboerderij in Piemonte aanliepen was de keuze snel gemaakt. Het huis stond op een mooie plek met uitzicht over het dorpje Cartosio en het dal van de rivier de Erro. Er was 8 hectare grond bij, genoeg ruimte voor onze droom om een camping met luxe, volledig ingerichte tenten te beginnen, tegenwoordig “glamping”genoemd.

Onze droom was in eerste instantie de glamping, maar het pand was zo groot dat we meteen besloten om er ook een paar appartementen in te maken, zodat het geheel een klein vakantie resort zou worden waar gasten een heerlijke ontspannen vakantie kunnen hebben in een natuurlijke omgeving maar voorzien van de nodige luxe!

Inmiddels is het 2020 en wat voel ik mij rijk als ik nu op Casa Bontà rondloop en kijk hoe het er allemaal uitziet. Wat is er in al die jaren veel verbouwd en veranderd. We hebben nooit de intentie gehad om alles te willen veranderen, want we wilden dat het pand zijn authenticiteit bleef houden. Casa Uataré, zoals het huis nog steeds genoemd wordt door de mensen uit ons dorpje Cartosio, stond al bijna 10 jaar leeg toen wij het kochten en was in een zeer slechte staat, dus we hebben veel moeten verbouwen en aanpassen, maar het oude karakter van het pand is absoluut bewaard gebleven.

Mensen die ons al wat langer kennen weten dat we, voordat we in Italie terecht kwamen, een aantal jaar in Frankrijk gezocht hebben naar een geschikt pand plus terrein voor het realiseren van een gewone camping. In 2004 zijn we, in Frankrijk, een weekje op vakantie geweest op een camping waar ze net begonnen waren met het verhuren van ingerichte tenten. Wat was het heerlijk om na een lange autoreis aan te komen op deze camping en zelf geen tent op te hoeven zetten. De tent had geen sanitair, zelfs nog geen stromend water, maar wel elektra, een keukentje en niet onbelangrijk opgemaakte bedden! Na deze vakantieweek waren wij zo enthousiast geworden over deze vorm van kamperen dat wij ervan overtuigd raakten dat dit wel eens de toekomst van kamperen zou kunnen gaan veranderen. Voor onszelf was het ook verrassend, want nu konden wij voor ons eigen plan op zoek naar een ander soort terrein, omdat de safaritenten op houten vlonders zouden komen te staan.

Toen we een keertje in het voorjaar van 2005, na een bezoek aan de second home beurs, onverwachts naar Milaan vlogen voor onze zoektocht, hadden we nooit gedacht dat we zo snel ons droomhuis zouden vinden in het mooie, maar nog onbekende Piemonte!

Nu was de volgende stap om een vergunning aan te vragen, maar we kregen vrijwel meteen van de gemeente te horen dat ze geen camping wilden in dit gebied. We hebben, samen met onze makelaar en geometra proberen duidelijk te maken dat we geen gewone camping wilden openen, maar max. 8 grote luxe tenten op vlonders wilden  maken. Uiteindelijk heeft het  1 ½ jaar geduurd voordat we de vergunning kregen, maar toen  konden we beginnen met ons plan en onze tenten gaan aanschaffen.

Tenten kopen was in die tijd nog niet zo makkelijk, er waren nog geen aanbieders, behalve een bedrijfje wat legertenten uit Pakistan haalden. Na contact opgenomen te hebben werden we uitgenodigd om deze tenten te komen bekijken. Bij aankomst bleek er geen showroom te zijn,  de tenten bleken in een grote loods te liggen, maar als we de tent wilden zien mochten/konden we hem zelf wel opbouwen. Met een ander stel, die hetzelfde plan had maar dan in Portugal, hebben we die middag de tent opgezet. Eerst op het erf, maar toen bleek dat de tent daar niet paste zijn we verhuisd naar het weiland, waar we de proeftent tussen de koeien hebben opgezet. We waren zo enthousiast over de tent dat we meteen 2 tenten kochten. We verzonnen zelf hoe we de vlonders maakten en ik kon de antiekmarkten afstruinen op zoek naar linnenkasten en allerlei anderen zaken voor de inrichting. Wat een mooie tijd was dat, als ik nu naar de antiekmarkt ga dan krijgt Guus het al benauwd…bang dat ik nog meer “oude”spullen ga kopen, die we nu eigenlijk niet meer nodig hebben, maar het blijft te leuk en er is toch altijd wel iets te vervangen!

Bij onze start in 2008 begonnen we met 2 luxe ingerichte tenten met stromend water, gas en elektra. Onze gasten waren aangenaam verrast door deze manier van kamperen, vooral dat er bij aankomst al een tent klaar stond en de leuke buitenkeuken. Verder hadden we achter ons huis een mooi sanitair gebouw met toiletten en ruime douches.We besluiten om de grote tenten bij te kopen en in 2009 hadden we 5 tenten, in 2010  7 tenten en in 2012  8 tenten.In 2013 begonnen we met het vervangen van de eerste 2 oude safaritenten. Inmiddels was er een Nederlands bedrijf helemaal gespecialisseerd in “ glampingtenten “ en begon glamping redelijk goed bekend te raken. We besloten in de nieuwe tenten een toilet in te bouwen. Ik weet nog goed dat Guus met zijn graafmachine in maart begon met het graven van de geulen voor de riolering en spontaan besloot om dan maar meteen in de oudere tenten ook een toilet te plaatsen. Wat een schrik om in maart ons hele grasveld open te zien liggen met geulen (voor de riolering)naar alle tenten. Het zag er niet uit en ik had er ook geen vertrouwen in dat dit voor het begin van het seizoen weer in orde zou zijn. Maar de loodgieter kwam op tijd en de natuur kreeg de kans om zich te herstellen, waardoor bij aanvang van de meivakantie het grasveld er weer prachtig bij lag en we de nieuwe gasten konden verrassen door de onverwachte aanwezigheid van een toilet in de safaritent.In 2019 kregen we het idee om toch douches in de tenten te gaan maken en we wilden in het voorjaar van 2020 met de 3 bovenste tenten gaan beginnen. Na familieberaad besloten we om ipv douches in de tent houten buitendouches te gaan maken die naast de tent zou worden geplaatst, want wat is er nou fijner om te douchen in de buitenlucht !

Voorjaar 2020 krijgt corona grip op de hele wereld. Nog nooit hebben onze gasten problemen gehad met onze safaritenten zonder douche, maar nu merkten we dat er toch meer vraag naar was dan anders en spontaan besluiten we meteen om bij iedere tent een douche te gaan bouwen.Onze timmerman had tijd, het hout was snel gekocht en we konden aan de slag met het verven van de planken. Pffff….schilderen is echt een hobby van mij, maar Guus en ik hebben dagen geverfd en ik kon geen groene plank meer zien. Gelukkig kwam een goede vriend de rest mee af schilderen en werden alle planken met de piaggio naar de bovenste tenten gebracht om daar te beginnen. En toen werd onze timmerman ziek en het zag er naar uit dat we de douches niet meer af konden krijgen. Nu had ik, op een enkele gast na, niemand een eigen douche beloofd, dus we besloten jammer genoeg het geverfde hout terug naar de schuur te brengen en het plan werd doorgeschoven naar het najaar.Maar … half juni kwamen Stijn en Laurene ons helpen voor de zomermaanden en laat Stijn nou goed met hout te kunnen werken. Ja, 1+1=2 … Stijn en Laurene hebben in 2 weken tijd 4 buitendouches gemaakt, waardoor de 3 douches in ons sanitairgebouw voor de andere 4 tenten waren en minder belast werden.

Afgelopen najaar hebben ze de andere 4 douches gemaakt, zodat dit seizoen alle gasten van de safaritenten kunnen genieten van een eigen buitendouche met warm water. Wat een heerlijk vooruitzicht! Na al die jaren dat we Casa Bontá hebben blijven we het nog steeds leuk vinden om te investeren in veranderingen en verbeteringen. En het blijft heerlijk om onze gasten daarvan te zien genieten!

Groet, Silvia

 

Ons leven in Italië

Nieuwjaarsdag 2021, een heel nieuw jaar ligt voor ons. Een jaar waarin we gaan genieten van elke dag.

Vandaag beginnen we met een heerlijk rustig dagje binnen, want vanmorgen werden we wederom wakker in een witte wereld (de 3de keer al deze winter). Het sneeuwt nu al de hele dag en er ligt alweer een aardig laagje sneeuw. Het blijft prachtig zo’n witte wereld, maar toch ook wel eens lastig!

Veel van onze gasten vragen of er in Zuid-Piemonte veel sneeuw valt in de winter. Het valt ze namelijk op dat er langs de weg overal verkeersborden staan met sneeuwkettingen erop. Ik zeg altijd dat ik die borden pas gezien heb toen we het koopcontract al getekend hadden. Ha,ha…we hadden geen idee!

De eerste winter van ons leven in Italie was de winter van 2006. Onze Italiaanse buurman had ons gezegd dat als er sneeuw zou vallen we ons geen zorgen hoefden te maken. We konden de luiken van ons huis weer sluiten, de kinderen hoefden niet naar school en hij zou ons, na een dag of 2, uit komen graven! We hebben het ons die winter herhaaldelijk afgevraagd of we het woord “uitgraven” wel goed verstaan hadden, tenslotte was ons Italiaans gewoon nog slecht en er is die hele winter van 2006 geen vlokje sneeuw gevallen. Wij genoten van een zonnige winter, zoals we dachten dat alle winters in Italie zouden zijn. Natuurlijk waren de nachten fris, maar op ons terras aan de voorkant van ons huis was het al gauw warm genoeg om buiten te lunchen en dat hebben we die winter dan ook vaak gedaan. Als de Italianen ons vroegen waarom we naar Italie waren verhuisd gaven we  als antwoord dat we een heel ander leven wilden en een warmer klimaat. Ja, over dat warmere klimaat moesten ze dan wel lachen en er kwamen verhalen over de hoeveelheid sneeuw die kon vallen, maar wij wilden dat die eerste winter helemaal niet horen!

Hoe anders was de winter van 2007, we zijn wel 5 x ingesneeuwd geraakt en met een grindpad van 500 meter lang raak je meteen aardig afgesloten van de buitenwereld want de gemeente maakt alleen de asfaltwegen schoon. Hoe lief was het dat de buren elke keer belden en vroegen of alles goed ging en of we wel eten genoeg in huis hadden. Geloof mij, als je 1 x ingesneeuwd raakt dan zorg je voor de volgende keer dat de voorraadkast en de vriezer vol zijn. Het voelt bijna hetzelfde als een “lockdown”, je kan (mag) nergens heen!


De kinderen waren natuurlijk enthousiast over de sneeuw en hun onverwachte vrije dagen van school. We maakten sneeuwpoppen, iglo’s, gingen sleeen, lieten de paarden los in de sneeuw, gingen wandelen en de laatste jaren gaan de kinderen ook snowboarden vanaf onze berg. Heerlijk allemaal, maar na een paar dagen alleen op de berg met je ouders waren ze ook dolblij dat de buurman ons inderdaad kwam uitgraven en ze weer fijn naar school en hun vrienden konden.

Daarna is er eigenlijk elke winter wel sneeuw gevallen. Guus had inmiddels een kraantje/graafmachine, waar hij zelf de weg mee schoon kon maken, hoewel dat echt een flinke klus is. En als er veel sneeuw valt moeten de daken van de tenten schoongemaakt worden, want het gewicht van de sneeuw is gevaarlijk voor de daken. Ondanks de ongemakken blijft het prachtig en genieten we altijd van deze witte wereld.

In onze herinnering viel er in de winter van 2012 de meeste sneeuw. Het vervelende was dat het  daarna 2 weken koud weer bleef waardoor de sneeuw niet wegsmolt en we onze weg 2 weken niet met de auto konden gebruiken. We hadden onze auto bij het huis van onze Zwitserse buren geparkeerd ( aan het begin van ons grindpad) en elke morgen moesten we vroeg op om “glibberend” in het donker over ons pad naar onze auto te lopen om te zorgen dat de kinderen om 7.10 uur beneden aan de weg stonden voor de bus naar school! Toen hebben de kinderen best wel gemopperd op ons mooie afgelegen plekje!

De foto’s hierboven zijn van 2012, de laatste jaren valt er een stuk minder sneeuw, hoewel de eerste sneeuw van afgelopen december toch ook al gauw 40 centimeter dik was. We spraken Rita, een oudere dame die in Cartosio is geboren, haar wijsheid was; “Als er sneeuw valt in december dan blijven we 3 maanden sneeuw houden”! Als we de weersvoorwachtingen voor de komende 2 weken bekijken zou ze daar wel eens gelijk in kunnen krijgen! Hoewel het lang geleden is dat we morgens onze auto niet meer konden vinden en moesten uitgraven:) !

En dan op zo’n nieuwjaarsdag als vandaag kijken we toch ook uit naar wat het nieuwe jaar ons gaat brengen. We kijken uit naar het nieuwe seizoen, de zomer en vinden het heerlijk om al plannen te gaan maken. Wat gaat het nieuwe jaar ons brengen?

Onze nieuwjaarswens voor jullie is dan ook dat jullie weer vakantieplannen gaan maken in de hoop jullie te zien of weer terug te zien op Casa Bontà. Blijf gezond, blijf reizen, blijf genieten en blijf glimlachen…iedereen is mooier met een glimlach!
Veel liefs van ons allemaal!

Groet, Silvia

www.casabonta.com

De 7 beroemdste Piemontese wijnen

Winter in Piemonte

Het is winter in Piemonte en er ligt nog steeds sneeuw. Wijnboeren zijn erg blij met sneeuw, want sneeuw houdt de waterbalans in de bodem op peil en dit houdt de wijngaarden gezond.

Piemonte, een bijzonder wijngebied

In 2006 kwamen we in Piemonte wonen en in het begin wisten we nog niet veel over de regio, maar al vrij snel kwamen we er achter dat we in een bijzondere wijnregio waren komen wonen met zeer beroemde wijnen. Piemonte is het 5de wijngebied van Italië, maar behoort qua kwaliteit tot de absolute top met rode wijnen zoals Barolo, Barberesco, Barbera en de witte wijnen Gavi, Arnais, Cortese en de bubbels van Asti. Veel van deze wijnen worden geproduceerd in kelders van vaak meer dan 100 jaar oud. Heel bijzonder!

Casa Bontà

Ons eigen huis, Casa Bontà, is een oude wijnboerderij. De antieke wijnpers op de foto stond nog in de oude cantina. We hebben aan het begin van onze verhuizing naar Piemonte nog wel eens gezegd dat we de wijngaarden wilden herstellen en zelf wijn wilden gaan maken, maar onze focus lag eerst op het restaureren van het pand. We drinken zelf graag een wijntje, maar inmiddels weten we ook hoeveel werk en risico een wijngaard met zich meebrengt, dus hebben we dit plan voor een eigen wijngaard voor ons uitgeschoven!

       

 

De “Vendemmia” ( druivenoogst)

Hier beginnen eind augustus/begin september de eerste activiteiten op de wijngaarden. De cantina’s bereiden zich voor op de druiven en het leven gaat langzaamaan draaien om de druivenoogst. De boeren zijn er druk mee, maar ook hun familie en vrienden.

Altijd al eens druiven willen plukken in Italië? Bij aankomst in Italië hadden wij dat zeker op ons “ to do “ lijstje staan met natuurlijk het gezellige idee dat we naast het druiven plukken ook romantisch zouden eten aan lange tafels met heerlijk eten en lekkere wijnen

In ons eerste Italiaanse jaar werden we half september bij een bevriend Italiaans stel uitgenodigd om druiven te komen plukken. Nu is plukken niet echt de juiste benaming, want je krijgt een schaartje mee en knipt de druiventros eraf. Je vult een mandje met druiven en als deze vol is komt er iemand die je volle mandje meeneemt en omruilt voor een lege mand. Ik moet zeggen dat ik het die ochtend echt heel erg leuk vond om te doen en rond 13.00 uur werden we uitgenodigd aan inderdaad een lange tafel, waar we met de hele groep een heerlijke warme Italiaanse maaltijd kregen opgediend, uiteraard met lekkere wijnen. Het voelde als een groot feest met een leuke groep mensen, maar na het eten moesten we weer terug naar de wijngaarden voor het 2de deel van de pluk. Na de heerlijke “pranzo”en met de zon op je hoofd toch iets minder enthousiast als in de ochtend. De druiven hangen laag wat betekent dat je de hele tijd gebukt staat en na een hele dag plukken kan je je rug bijna niet meer recht krijgen! Maar wij konden het afstrepen van ons lijstje, hoewel …..

Een week later begon onze Italiaanse buurman aan de druivenpluk. We kenden hem nog niet zo goed, dus Guus besloot zich aan te sluiten bij de plukkers. Ik bleef thuis bij de kinderen, want die hadden geen zin in weer een hele dag druiven plukken! Guus kwam avonds om 19.00 uur thuis, hij was hartelijk ontvangen en had de hele dag druiven geplukt met de buren en hun vrienden en familie. Er was geen lange eettafel geweest, de oma’s kwamen broodjes en drinken op het land brengen. Maar de buren vonden het zo leuk dat Guus spontaan was komen helpen dat de buurman de volgende dag op de stoep stond met een doos wijn en een uitnodiging voor een etentje bij hun thuis. De afgelopen jaren hebben we herhaaldelijk meegeholpen met het plukken van de druiven.

Kennis van wijn?

Wij krijgen elk jaar veel gasten die ons bezoeken omdat ze geïnteresseerd zijn in de streek en de mooie Piemontese wijnen. Heb ik verstand van wijnen? Om eerlijk te zijn vind ik van mijzelf van niet. Mijn man Guus en dochter Yara hebben zich daar veel meer in verdiept de afgelopen jaren en menig gast is beter geïnformeerd dan ik. Ik vind het wel erg leuk en interessant om wijn te gaan proeven. Alleen al het enthousiasme van de wijnboeren over hun bedrijf, hun terrein, de druiven die daar groeien en het proces om de wijn te maken is aanstekelijk.

Vind iedereen wijn lekker?

Het is bijzonder dat veel mensen hun eerste wijntje niet echt gelijk lekker vinden, maar dat we het wel willen leren drinken. Waarschijnlijk net zoiets als koffie! Wie vond als kind koffie al lekker? In Italie zie je regelmatig in barretjes kleine kinderen op schoot bij hun ouders zitten die een klein theelepeltje koffie krijgen, op deze manier wennen ze aan de smaak. Hier gaat dat ook zo met wijn, als kinderen boven de 12 jaar zijn mogen ze af en toe een klein slokje wijn proeven en leren op deze manier langzaamaan de smaak te waarderen.

 

Wat zijn de meest beroemdste Piemontese wijnen?

1.Barolo

De meest bekende wijn is absoluut de Barolo wijn. Deze wijn is wereldberoemd en wordt ook wel de “koning der wijnen” genoemd. Barolo is geen druif, de wijn is vernoemd naar het kleine stadje Barolo. De Barolo wordt uitsluitend gemaakt van de Nebbiolo druif, een kleine, rode langzaam rijpende druivensoort. De wijn mag alleen Barolo genoemd worden als de wijngaard binnen de wijnstreek van Barolo ligt, het alcoholpercentage minimaal 13% bedraagt en de wijn mag pas 3 jaar na de oogst worden verkocht. Barolo is uitermate geschikt voor wie van een stevige en complexe rode wijn houdt. Kenners zijn er over het algemeen gek op, maar het is geen wijn voor beginners of “watjes”. Voor Barolo wijnen betaal je al snel een redelijk hoge prijs. Toch is dit een wijn die je als wijnliefhebber zeker geproefd moet hebben en veel van onze gasten gaan toch wel met een fles Barolo naar huis.BaroloMisschien mag ik dit niet zeggen, maar ik ben zelf niet zo’n fan van Barolo. Het is mij allemaal een beetje te veel smaak en te zwaar, dus voor echte Barolo liefhebbers ben ik een watje!

2. Barbaresco

Ook de Barbaresco wordt gemaakt van de nebbiolodruif, waardoor deze wijn ook wel “het broertje van de Barolo” wordt genoemd. Toch zijn de wijnen zeker niet hetzelfde. De nebbiolodruif groeit in het plaatsje Barbaresco in een warmer en vruchtbaarder klimaat dan in Barolo, waardoor de Barbaresco minder lang hoeft te rijpen en daardoor vaak iets lichter en toegankelijker is dan Barolo en beter geschikt voor mijn smaakpupillen!

3.Barbera

Maar als ik zelf een rode wijn mag uitkiezen zou ik zeker voor een Barbera gaan. De barbera druif is de meest aangeplante druif in Piemonte, vooral bekend van de wijnen rond de steden Alba en Asti. Lange tijd stond Barbera in de schaduw van nebbiolo, de grote druif voor Barolo en Barbaresco. Tot de jaren tachtig staken de wijnboeren weinig energie in de druif, waardoor de wijnen ook nooit een kans kregen. Gelukkig is dat veranderd en verdient Barbera vandaag de dag een podium en is Barbera steeds meer bekend gaan staan als kwaliteitswijn. De barbera druif levert een stevige en intense rode wijn op, die plezierig en makkelijk drinkbaar is en een stuk vriendelijker geprijsd dan de Barolo en Barbaresco

           

4.Roero Arneis

De Arneis is een witte druivensoort die alleen in Piemonte wordt geteeld en veel in de buurt van Alba is aangeplant. Oorspronkelijk komt de druif uit het Roero gebied en is nog niet zolang geleden gered door een groep Barolo producenten anders was hij uitgestorven. De witte wijn die ervan gemaakt wordt heet Roero Arneis en wordt ook wel eens de “witte Barolo” genoemd, omdat de wijnen niet ver van Barolo worden gemaakt. Arneis is een heerlijke witte wijn.

5.Cortese

Cortese is een witte druif uit Piemonte die je vooral in onze provincie Alessandria aantreft. Wij schenken tijdens onze pizza-avond ook altijd een witte Cortese wijn van de cantina Valleerro uit ons dorpje Cartosio. Het is een makkelijk drinkbare frisse wijn en over het algemeen niet duur geprijsd. Cortese wordt ook vaak “de tweede helft van het paradijs Piemonte “genoemd.

6.Gavi

Gavi is een dorpje aan de oostkant van Piemonte en staat vooral bekend door de heerlijke frisse en delicate witte wijnen die er gemaakt worden. De bijzondere kalkbodem geeft de wijn zijn frisse smaak. De Gavi wijn wordt gemaakt van de Cortese druif, een druif die alleen in Piemonte te vinden is. De wijngaarden die binnen de grenzen van het dorpje Gavi vallen mogen de naam Gavi gebruiken. Ik ben dol op witte wijn, dus van een heerlijk fris glas Gavi word ik erg blij!

7.Bubbels van Asti: Spumante dÁsti en Moscato d ’Asti

Tot besluit de bubbels uit Asti. Beiden wijnen zijn genoemd naar het plaatsje Asti in Piemonte en zijn beiden voor 100% gemaakt van moscato druiven. Deze moscato druiven mogen uit de provincies Asti, Cuneo en Alessandria komen. Deze wijnen hebben een veel lager alcoholpercentage dan andere wijnen. Asti spumante heeft stevige bubbels en een alcoholpercentage tussen de 7 en 9,5 % , Moscato d ‘Asti heeft maximaal 5,5 % alcohol. Het zijn beide zoete wijnen en zijn heerlijk bij een dessert als afsluiter van een diner.

   

Vakantie boeken bij agriturismo Casa Bontá

Zou je zelf ook wel eens kennis willen maken met onze mooie streek Piemonte? Je kunt bij ons een vakantie boeken en naast het genieten van de rust en ruimte op ons terrein erop uit trekken om de wijnstreek te verkennen, wijnboeren te bezoeken en om heerlijke wijnen in te slaan. Veel van onze gasten gaan met aardig wat doosjes wijn weer richting huis om thuis het vakantiegevoel nog wat langer vast te houden.

Groet, Silvia

“Rimaniamo distanti oggi per riabbracciarci domani”.

Premier Conte heeft gezegd: “Rimaniamo distanti oggi per riabbracciarci domani” , dit betekent zoveel als “We blijven vandaag ver uit elkaar om elkaar morgen te omarmen”.

Het is vandaag vrijdag, marktdag in Acqui Terme.  Waar normaal gesproken de dames  boodschappen doen op de markt, staan op het plein hierboven de oudere mannen gezellig met elkaar te kletsen. Hoe vaak ben ik hier niet langsgelopen en heb genoten van de kneuterige gezelligheid op straat?  En nu … nu is het plein leeg, heel onwerkelijk!

De afgelopen tijd ontvingen we veel lieve en bezorgde berichten van vrienden, familie en gasten met de vraag hoe het met ons gaat en over de vervelende situatie waar Italie zich op dit moment in bevindt. Italie wordt in de greep gehouden door het coronavirus, waardoor er verschillende drastische maatregelen zijn genomen. Het hele land zit in een rode zone, het hele openbare leven ligt plat, scholen en winkels gesloten, behalve de supermarkten en apothekers. We moeten zoveel mogelijk thuis blijven en contacten met andere personen vermijden. Het sociale leven speelt zich af binnen de muren van de huizen en binnen het gezin.

Het toeval wil dat we afgelopen weekend in Spanje waren.  Op bezoek bij onze zoon Joris en zijn vriendin, die beiden in Madrid studeren. Na een heerlijke dag in de stad kregen  we zaterdagavond een verontrustend telefoontje van onze dochter Yara over de plannen om, in eerste instantie, Noord-Italie in een “lockdown” te plaatsen.
Dat was even schrikken en omdat we niet de kans wilden lopen dat we niet meer naar huis zouden kunnen hebben we ons bezoek aan Madrid eerder afgebroken en zijn we zondagmiddag teruggevlogen naar Milaan. We waren blij om thuis te zijn, want het is een goed en veilig gevoel om deze situatie uit te zitten op onze eigen “berg” !
Toch was deze “lockdown” voor ons toch wel een verrassing. We wonen namelijk in het zuiden van Piemonte, in een niet erg dichtbevolkte streek en de afgelopen weken merkten we in het dagelijks leven dan ook weinig van de angst en zorgen over het coronavirus. De scholen waren al wel dicht en er werd zoveel mogelijk thuis gewerkt, maar de winkels en restaurantjes waren overdag nog gewoon open.
Yara woont en werkt normaal gesproken in Milaan, maar op dit moment vanuit ons huis en ook haar vriend Kilian is hier en volgt zijn lessen van de universiteit online. Beiden zijn ze al 3 weken in “Hotel Casa Bontà” en om eerlijk te zijn lijkt het mij dat dit vooral Yara goed bevalt. Morgens niet te vroeg opstaan, geen gehaast om per metro naar je werk te gaan ed, maar een mama of vriend die om 9 uur morgens het ontbijt met een kopje thee boven brengt in haar eigen appartementje, terwijl zij in haar pyama achter de computer werkt!
Het blijft een gek idee dat je niet zomaar, zonder reden, op pad mag, maar er zijn ergere plaatsen om opgesloten te zitten! We hebben hier volop de ruimte, genieten van het zonnige weer en het voorjaar. De natuur merkt niets van het coronavirus!
De Italianen zijn er inmiddels wel van overtuigd dat de regels van de regering nodig zijn.  We worden door de gemeente en burgemeester goed op de hoogte gehouden van de actuele situatie en we hopen dat als iedereen zich de komende tijd verstandig gedraagt men de verspreiding van het virus kan indammen.
Ondertussen blijven wij positief en gaan wij door met allerlei klusjes ter voorbereiding op ons nieuwe seizoen.  We hopen dat de rust weer weder zal keren en dat we met z’n allen gewoon kunnen genieten van al het moois dat Piemonte te bieden heeft!
Lieve groetjes van ons allemaal,
Silvia

Het “Ik vertrek” verhaal van Casa Bontà!

 

 

 

Onze zoektocht naar een locatie voor een camping in Italie.

Ons verhaal begint bij de zoektocht naar een geschikte accommodatie voor onze camping met safaritenten in Italie. Later veranderde dat idee naar een agriturismo met glamping.   Wij zijn een Nederlands gezin van vier uit de buurt van Breda: Guus ,Silvia, dochter Yara  en zoon Joris .

Na een aantal jaren in Frankrijk gezocht te hebben liep Guus, begin 2005, op de “second home beurs” onverwacht het Italie vak binnen. Na een prettig gesprek met een Nederlandse makelaar uit Piemonte besloot Guus in april 2005 naar Italie te vliegen om een aantal panden te bekijken. Hij heeft in 2 dagen tijd 20 panden bekeken, waarvan hij er 2 interessant genoeg vond om deze een week later opnieuw te gaan bekijken met mij. Ik heb alleen “ons eigen pand” gezien, een oude wijnboerderij in Cartosio, en ik was gelijk verliefd op het huis en de plek. Ons bod werd redelijk snel geaccepteerd, dus in de meivakantie van 2005 hebben wij een voorlopig koopcontract getekend en 8 juli 2005 was het huis officieel van ons!

 

 

 

2005                                                  2019                                                       2018

Emigreren naar Piemonte.

Waarom emigreren? We hadden in Nederland een goed leven, een mooi huis, een goedlopende modezaak, fijne sociale contacten en lieve familie en vrienden. De stap definitief zetten was niet makkelijk, maar we droomden al zolang samen over een andere invulling van ons leven dat we, zonder aarzeling, in het diepe zijn gesprongen. In juli 2006 zijn we met de kinderen, toen 11 en 9 jaar oud, verhuisd naar Piemonte.

 

 

 

2015                                                2008                                              2020

“Ik vertrek”

Zelf ben ik een grote fan van het programma “Ik vertrek” ! Toen wij in 2005 ons huis in Piemonte kochten met het idee om een agriturismo met glamping te gaan beginnen heb ik zelf contact gezocht met de TROS. In 2005 waren de eerste uitzendingen van “Ik vertrek” geweest, maar begin 2006 wisten ze nog niet of ze nog een 2de seizoen mochten gaan maken. Een gek idee, want wij kunnen ons inmiddels een leven zonder het programma “Ik vertrek” niet eens meer voorstellen! De programmamaker was positief over onze plannen en zou als hij meer wist contact met ons opnemen. Vlak voor ons vertrek in juli 2006 hebben ze nog contact gezocht of we mee wilden doen met het programma. Maar na gezamelijk overleg tussen Guus en mij waren we het er over eens dat we niet blij zouden worden bij het idee dat er gemiddeld 300 uur een camera achter ons aan zou lopen. We waren er ons van bewust dat elke vloek en zucht gefilmd zou gaan worden, dus hebben we besloten om niet mee te doen. Jammer, we zouden met al onze perikelen rondom de verhuizing en verbouwing zeker hoge kijkcijfers hebben gescoord!

 

 

 

 

2006                                   2007                                   2006                                   2006

Ik kan wel echt meevoelen met de vele stellen/gezinnen die emigreren en zich laten filmen door “Ik vertrek”. Net als velen die emigreren spraken ook wij de taal niet , want we hadden namelijk, samen met de kinderen, Franse les gehad :). We kenden heel de regio Piemonte niet, we hadden geen bouwkundig rapport laten maken van ons huis, we hadden geen idee of we vergunningen konden krijgen voor onze plannen en ga zo maar door.

            2008                                                    2020

Agriturismo Casa Bontà

Vrienden en familie die ons de eerste tijd kwamen helpen met klussen hebben ons regelmatig meelijwekkend aangekeken en ons voor gek verklaard, want het pand was in een zeer slechte staat. Dit terwijl wij juist die “roze bril” op hadden en er van overtuigd waren dat het allemaal wel mee zou vallen. Natuurlijk hebben wij ons in het begin ook wel eens afgevraagd waar we aan begonnen waren,maar de kinderen zaten inmiddels op een Italiaanse school, kregen vriendjes en hadden het al snel naar hun zin. Het leven op het Italiaanse platteland beviel ons goed, ondanks dat we misschien wel harder moesten werken dan in Nederland.

Casa “Goedheid”

We moesten ook een naam bedenken voor onze agriturismo, maar na onze achternaam “de Bont” opgezocht te hebben in het woordenboek, bleek “Bontà” goedheid te betekenen, dus dat heeft zo moeten zijn! In 2008 ging agriturismo Casa Bontà open met 2 safaritenten, het woordje “glamping” bestond toen nog niet eens:) ! Elk jaar na het zomerseizoen werd er weer verbouwd en gingen we aan de slag met bouwvakkers om verder uit te breiden. Inmiddels bestaat Casa Bontà uit 4 luxe appartementen en 8 safari lodgetent en is het de ideale plek voor een heerlijk ontspannen vakantie. Onze winterbezigheid bestaat tegenwoordig voornamelijk uit onderhoud aan de appartementen, tenten en ons grote terrein. En natuurlijk genieten we van een winterslaap, gaan zelf op vakantie en halen onze sociale contacten aan!

 

 

 

In het seizoen vragen gasten wel eens of we het huis in deze staat gekocht hebben en dan denk ik nog wel eens terug aan de (ver)bouwperiode en laat ik graag ons fotoboek over de verbouwing van Casa Bontà zien.

Ook vragen gasten regelmatig of we hier het hele jaar wonen. Wel, wij zijn echt het hele jaar door op “onze berg”, het leven in Italie bevalt zo goed dat het, ook in de winter, heerlijk is om hier te wonen! Onze kinderen zijn hier opgegroeid en hebben hier hun vrienden. We zijn allemaal verliefd geworden op ons mooie huis met de prachtige vergezichten en natuurlijk op de streek Piemonte. Wij zijn hier helemaal thuis!

Groet, Silvia

 

 

 

2009                                                     2018  (Yara en Joris)               2020

Laurea Joris

 

 

”  Dottore, dottore, dottore del buco del cul, vaffancul vaffancul ! “

Dit zinnetje wordt vaak gezongen bij het afstuderen van Italiaanse studenten. Het kan letterlijk vertaald worden naar”Dokter, dokter, dokter van je kont! Rot op, rot op! ” Er wordt mee bedoeld dat ze heel trots op je afstuderen zijn, maar dat je als afgestudeerde niet naast je schoenen moet gaan lopen!

Emigratie naar Piemonte                         Onze zoon Joris startte na onze emigratie in 2006 als 10-jarig jongetje op de ” scuola elementare” in groep 7, dit is tevens het laatste jaar van de basisschool in Italie. Hij werd elke morgen opgehaald door de schoolbus en in gedachten zie ik hem nog zitten in die gele bus , “mijn grote blonde reus” tussen al die kleinere Italiaanse kinderen. Ter illustratie heb ik hier een foto van het schoolkerstfeest van dat jaar!

Scuole                                                                      Daarna volgde de “scuola media” en de  “scuola superiore” in Acqui Terme. Als je in Italie alles normaal doorloopt ben je 19 jaar als je van de middelbare school afkomt. Het studeren ging hem niet altijd makkelijk af. Joris was nogal een stille en daarom lieten de leerkrachten hem vaak kletsen in de klas, zodat hij de Italiaanse taal beter zou gaan spreken.

Laurea

Op zijn 19de is hij op kamers gegaan in Turijn met 5 andere jongens uit de regio voor een studie aan de “università degli studi di Torino”. Afgelopen zomer kreeg hij te horen dat hij geslaagd was en nu was er half november zijn diploma-uitreiking in Turijn waar wij natuurlijk als “trotse ouders” graag bij wilden zijn. Alleen besliste Joris zelf dat hij hier niet bij aanwezig kon zijn, omdat hij in oktober begonnen is aan een masteropleiding  aan de EAE Business School in Madrid en hij vond het vervelend om nu al lessen te moeten missen.

 

Amici                                                                            Zijn vrienden besloten 3 dagen voor zijn vertrek naar Madrid om een verrassingsfeest te organiseren op Casa Bontà met een eigen versie  van zijn “laurea” . Met een echte lauwerkrans, een diploma, een speech, foto’s en ter afsluiting een pizza-avond! Na de speech zong iedereen: “Dottore, dottore, dottore del buco, vaffancul, vaffancul ! ” 

Als je emigreert hoop je als ouders dat je kinderen zich snel thuis gaan voelen. Ik kan alleen maar zeggen dat dat onze kinderen goed gelukt is. Ze hebben beiden een fijne schooltijd gehad, veel vrienden gemaakt en ze zijn “thuis” in Piemonte ! Hun vriendengroep is inmiddels wel wat uitgewaaierd, maar met belangrijke gebeurtenissen zijn ze er voor elkaar en dat voelt goed.

Yara en Joris zijn inmiddels in veel opzichten Italiaans, maar dan nog wel met dat vleugje Hollandse nuchterheid!

Groet, Silvia