Categorie archief: Weblog

hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet!

 

Wonderlijke “magische”vuurvliegjes !

Elk jaar rond half juni / begin juli is het op agriturismo Casa Bontá de tijd van de vuurvliegjes. Kleine wondertjes die om ons heen dansen!

Dwarrelende lichtjes

De meeste vuurvliegjes leven in bossen en bosranden. Aan het einde van de pizza-avond neem ik onze gasten dan ook mee het pad richting de paardenstal op. Het is donker en stil en eerst lijkt er niets te gebeuren, daar dan verschijnen er plots allemaal kleine lichtjes. Wat een geweldig gezicht, allemaal dwarrelende lichtjes en hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet. Echt een “magische”ervaring en een fenomeen wat  uitermate moeilijk in een foto te vangen is.

Tinkerbell

Hebben jullie dat ook? Als ik aan vuurvliegjes denk dan denk ik aan het sprookje van Peter Pan met het elfje Tinkerbell ! Vroeger dachten mensen dat vuurvliegjes elfjes of geesten waren, maar in het kort komt het er op neer dat vuurvliegjes, anders dan hun naam doet vermoeden, eigenlijk kevertjes zijn.De vrouwtjes hebben geen vleugels, zij worden glimwormen genoemd. De mannetjes kunnen vliegen en noemen we vuurvliegjes.

Lichtgevend achterlichaam

Vuurvliegjes produceren licht door een biochemisch proces in hun achterlichaam en om eerlijk te zijn weet ik dan nog niet precies wat er gebeurd, maar dankzij het licht weten mannetjes en vrouwtjes elkaar te vinden en kunnen zij zich voortplanten. Vroeger zag je meer vuurvliegjes dan nu, maar door felle straatverlichting kan het mannetje het geelgroene lichtje van het vrouwtje niet meer onderscheiden van het kunstlicht,waardoor zij elkaar lastiger kunnen vinden en zich slecht voortplanten. Gelukkig hebben we op Casa Bontá niet zoveel last van lichtvervuiling!

In het Italiaans heten vuurvliegjes Lucciola, wat naast glimworm ook prostituee betekent “Zij die de mannetjes lokt met felle lampjes.”

Vuurvliegjes vervelen nooit, het is een sprookje in onze eigen tuin!

Groet, Silvia

Wandelen in Piemonte

Piemonte 

Heerlijk erop uit trekken, de natuur in en natuurlijk mijn fototoestel mee! Ik kan wel zeggen dat ik besmet ben met het wandelvirus. Van wandelen word ik ontspannen en blij !

 

Rifugio Banca

Regelmatig wandel ik vanaf Casa Bontá naar de  Rifugio Banca. Deze hut staat boven op de kam van “onze berg” . De rifugio is het rustpunt van menig wandelaar, fietser of motorcrosser.

 

Wandelen

Onze omgeving is werkelijk prachtig om te voet te verkennen.  Soms ontstaat er spontaan een wandeling met gasten en in het hoogseizoen maken we bijna wekelijks een wandeling langs de rivier met de kinderen (en ouders), waarbij er gezwommen kan worden.

Wild 

Ik zie regelmatig reeën en “sporen” van wilde zwijnen. Toevallig kwam ik van de week  een groep wilde zwijnen tegen, we schrokken zo van elkaar dat ik te laat was met mijn fototoestel. Ja, zo’n ontmoeting is natuurlijk altijd onverwachts!

 

Lente

De eerste tekenen van de lente zijn er alweer , de amandelbomen staan in bloei en de wilde primula’s staan prachtig in de bossen. De boeren hebben hun druivenranken gesnoeid en de velden schoongemaakt.

De laatste jaren zijn de diverse gemeenten van Piemonte bezig om meer en beter bewegwijzerde wandelroutes uit te zetten en dat kunnen wij alleen maar toejuichen.

 

 

Ik ben benieuwd wat voor paden we dit jaar allemaal weer gaan bewandelen!

Groet, Silvia

 

 

 

 

Luxe kamperen

In 2005 kochten wij Casa Uataré, zoals de Italianen ons huis nog steeds noemen. We hadden meteen het idee om grote tenten op ons terrein te plaatsen voor een luxe kampeervakantie.Toen we dit idee met onze “geometra” ( een soort architect ) en de gemeente Cartosio bespraken waren deze niet meteen enthousiast.      Kamperen is in Italie van oudsher een traditie voor de minder bedeelde mens (inmiddels is dit gelukkig wel wat bijgesteld). Een kampeerterrein met krappe plaatsen, overvol, druk en veel lawaaierige gasten, daar zaten ze in Cartosio niet op te wachten en ze zeiden: ” Toeristen gaan naar de kust of naar de bergen, wie wil er nou vakantie vieren in Cartosio? ” Gelukkig hebben wij ze weten te overtuigen dat onze plannen anders waren en dat “onze” kampeerders mensen zouden zijn die respect hebben voor de natuur en de omgeving. Toch heeft het nog 1 1/2 jaar geduurd voordat alle vergunningen rond waren, want in heel Italie hadden ze nog nooit van het concept gehoord. Het woordje “glamping” bestond toen ook nog niet, wij noemden het gewoon luxe kamperen.


Onze eerste tenten kochten we bij een man uit Nijkerk. Hij verhuurde en verkocht grote tenten voor evenementen, hij deed niets aan marketing en had geen showroom. Bij aankomst in Nijkerk bleek dat de tent nog ingepakt was en we hebben de tent daar ter plekke, samen met de eigenaar, opgezet. We begonnen de tent op te zetten op zijn oprit, maar de tent bleek te groot, waardoor we de tent aan de overkant in de wei tussen de koeien hebben opgezet. We vonden de tent prachtig en hebben er meteen 5 besteld!

In 2008 hadden we onze eerste 2 “luxe” tenten staan en ontvingen wij onze eerste gasten. De tenten hadden gas, water, electra en een buitenkeukentje. De bedden waren van elkaar gescheiden door een gordijn en er stond een buitentafel. Voor toilet en douche hadden we ons nieuwe sanitairgebouw achter ons huis. We hadden nog geen website en dat eerste jaar waren onze gasten vooral familie, vrienden en bekenden, maar het gaf ons een idee hoe we het vorm wilden gaan geven. Kerst 2008 was onze website af en kwamen de eerste echte reserveringen binnen.

Glamping is inmiddels een trend die steeds groter en luxer lijkt te worden en er komen steeds meer glampingaccommodaties bij. Wij hebben de afgelopen jaren ook de nodige veranderingen aangebracht en we blijven Casa Bontà vernieuwen. Na al die jaren is het nog steeds onze passie om het gasten naar hun zin te maken en we ontvangen u dan ook graag als gast op Casa Bontà.

Groet, Silvia

Mandfles ( in het Italiaans “Damigiana”)

Wie wel eens op Casa Bontà is geweest kan de grote groene flessen niet zijn ontgaan. Casa Uataré ( de oude benaming van ons huis) is een oude wijnboerderij. Toen we Casa Bontà in 2005 kochten stonden er veel van die grote glazen flessen in de oude schuur en ik was er meteen weg van. Inmiddels staan ze her en der verspreid over ons terrein en zijn een zeer geliefd object voor de fotografen onder ons.

SONY DSC

De Italiaanse benaming van de mandfles is damigiana, vaak is de fles en haar inhoud beschermd door een mand van wilgenhout. De vorm is altijd sferisch met een afgeplatte bodem en een smalle hals. De historie van deze flessen is al erg oud, ze zijn bedoeld voor vergisting van druiven/vruchtensap of om producten in te laten rijpen, zoals olijfolie of basalico-azijn. De inhoud varieert van enkele liters tot wel 50 liter.

De eerste jaren vond ik de flessen regelmatig bij de vuilnisbakken, ze passen namelijk niet in de glasbak! Heel vaak ben ik in de remmen gegaan als ik een grote fles zag staan bij de glasbakken langs de weg en net zo vaak mopperden onze kinderen dat er weer zo’n vieze stinkfles ( ze ruiken vaak wat azijnig ) in de auto mee moest! Sommigen van onze gasten maken er een sport van om de glasbakken af te struinen op zoek naar deze flessen, de een met meer resultaat dan de anderen. Dit jaar was er voor het eerst een antiekzaakje in de buurt die ze te koop aanbood, dus er zijn veel gasten met deze mandflessen naar huis gegaan, hoewel het voor velen nog een uitdaging was om ze in de auto te krijgen!

Ondanks dat ik best veel van deze flessen heb, kunnen er altijd nog meer bij ( ha,ha). Vorige week belde een vriend van onze kinderen. Hij was zijn schuur aan het opruimen en herinnerde zich dat ik ze leuk vond, dus hij vroeg of ik de oude flessen wilde hebben. Graag zelfs, dus Joris op pad gestuurd met onze piaggio. Het resultaat, 8 prachtige flessen met rieten manden! Daar word ik blij van 🙂 !

cof

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wie er nog mooie foto’s hebben gemaakt van onze grote mandflessen, ik zou ze graag eens zien!

Groet, Silvia

Zelfscan

Soms verbaas ik me hoe sommige mensen, laat ik het vriendelijk zeggen, kunnen treuzelen in het verkeer, als wandelaar op de stoep of bij de kassa. Iedereen heeft wel eens het gevoel dat ie bij de verkeerde kassa aansluit en daarom is de zelfscankassa een geweldige uitvinding of toch niet?

Supermarktketen de BENNET  is de grootste supermarkt van Acqui Terme en heeft een geweldig groot assortiment, waar onze gasten erg blij van worden. Sinds een tijdje hebben ze er zelfscankassa’s, een verbetering ten opzichte van de al jaren niet al te vriendelijke kassieres ( een enkele uitzondering daargelaten) , maar je moet wel even de moeite nemen om je te verdiepen in dat zelfscannen.

Het scannen op zich is geen probleem, de kassa leest hardop voor wat de prijs van het artikel is en daarna leg je het artikel op de ijzeren plaat. Maar … o wee, als je voordat je betaald hebt al boodschappen van die plaat afhaalt, dan slaat de kassa op tilt en komt de “hulp-dame”aanrennen!  Heb je groente of fruit gekocht vergeet dan niet het plastic zakje van € 0,02 aan te slaan, want hoe druk deze “hulp-dame “het ook heeft, ze heeft altijd meteen door als ik, geconcentreerd tijdens het scannen, zo’n zakje vergeet aan te slaan. En dan ben je klaar met scannen, je betaald en kan je boodschappen inpakken. Dit alles terwijl de volgende klant ongeduldig staat te trappelen tot jij klaar bent en de vriendelijke kassa elke 10 seconden “haal nu uw boodschappen van de band ” roept ! Ik krijg het er ongemakkelijk warm van, waardoor ik tegenwoordig toch maar weer voor lekker makkelijk kies en bij de kassiere aansluit, gewoon al die boodschappen op de band gooien en afrekenen.

We krijgen van onze gasten vaak hilarische verhalen over het scannen en afrekenen bij de Bennet, want het levert heel veel gestuntel op.

Groet, Silvia

Laurea di Yara ……

 

Laurea di Yara 

Dinsdag 27 maart aan het einde van de middag mochten de ongeveer 40 kersverse bachelorafgestudeerden van de “Università degli Studi di Milano Bicocca” van de marketingfaculteit hun papiertje in ontvangst nemen. Wij ,als trotse ouders samen met een groepje vrienden van Yara, waren hierbij aanwezig.

Na een praatje van de directeur kwam het  officiele gedeelte waarbij de studenten werden opgeroepen voor het ophalen van hun bachelordiploma. Ondanks het ontbreken van een persoonlijke noot was het een erg leuke feestelijke gelegenheid en alle ouders waren natuurlijk allemaal even trots.

Tradities

Italie is een land met veel traditie, het is gebruikelijk om een lauwerkrans te geven aan net afgestudeerden na de diploma-uitreiking. Een lauwerkrans is een cirkelvormige krans gemaakt van in elkaar hakende takken en bladeren van de laurier . In de klassieke oudheid werden lauwerkransen geschonken aan overwinnaars.

Pfffff, tradities … door onze onwetendheid hiervan werden we ruim op tijd door de vrienden van Yara ingelicht om zo’n krans bij ons te hebben en een bos bloemen.  Haar vriendin Marta gaf aan dat de vader de krans moet geven en de moeder de bos bloemen . Vandaar dat de lauwerkrans  niet kon ontbreken bij dit feestje en Yara heeft hem verder heel de dag opgehouden.

Festeggiare

Na de diploma-uitreiking ging iedereen naar het grote plein voor de universiteit om te feesten. Het was heerlijk zonnig en er plopten aardig wat prosecco-flessen open!

Het mag duidelijk zijn dat in Italie elke mogelijke reden wordt aangepakt om uitgebreid te tafelen, dus na de prosecco zijn wij met z’n allen met de metro naar het centrum van Milaan gegaan om bij een gezellig tentje heerlijk te eten. Eerst een aperitivo, daarna antipasto, vervolgens il primo, secondo, dolce.. allerlei pasta, groente, vlees, fruit en taart. Na een gezellige middag en avond zijn Guus en ik afgehaakt en hebben we de jongelui alleen gelaten.

Terugblik

Natuurlijk is iedere ouder trots op zijn kind, maar bij zulke gelegenheden denken we toch even terug aan hoe we hier in 2006 aankwamen en dat onze kinderen voor het eerst naar een Italiaanse school moesten zonder een woord Italiaans te spreken. Het voelde daarom ook heel bijzonder afgelopen dinsdag om te zien hoever Yara is gekomen.

Vriendschap

Trots ook op het groepje vrienden om haar heen, haar vrienden uit Cartosio die er vanaf het begin waren en die nu ook allemaal aanwezig waren op haar diploma-uitreiking.

Yara gaat in september beginnen aan haar masteropleiding, maar dit diploma heeft ze maar mooi op zak.

Groet, Silvia

 

Wandelpad “Lungomare”

Lungomare, betekend “langs de zee” .

Vorige week tijdens een mooie zonnige dag besluiten we om Casa Bontà te laten voor wat het is en een dagje naar zee te rijden naar het leuke plaatsje Varazze.  Het had die nacht gesneeuwd in de bergen, waardoor we bij aankomst een ongewoon uitzicht hadden op de zee, Varazze en de besneeuwde bergtoppen.

 

We starten in de luxe jachthaven van Varazze met een klein ontbijt in de zon en zicht op de grote jachten.

 

 

 

Daarna lopen we via de jachthaven over het strand naar ons doel van deze dag, het wandelpad “lungomare” , een 5 kilometer lang vlak voetgangerspad dat loopt van Varazze naar Cogoleto. Echt een uniek plekje aan de kust, het pad is geheel geplaveid en uitgerust met vele banken op mooie plaatsen en het staat vooral bekend om de rust en de geweldig mooie uitzichten op zee.

 

 

 

Het wandel-en fietspad is gemaakt op de oude spoorwegbedding en loopt net naast de zee. Aan het begin van de route was het nog redelijk druk, maar nadat we een kleine bar zijn gepasseerd ( ongeveer 20 minuten lopen vanaf Varazze) begint het een stuk rustiger te worden en lopen we ontspannen en genietend van alle uitzichten door naar Cogoleto, waar we gepland hebben om te gaan lunchen.

 

De aankomst in het plaatsje Cogoleto vinden wij teleurstellend, de snelweg raast boven langs en de eerste aanblik op het stadje is niet erg uitnodigend. Misschien dat dit in de zomer anders is, maar wij besluiten om terug te lopen naar Varazze.

 

Het was heel leuk om het pad weer terug te lopen, want de uitzichten op zee waren anders en nog steeds spectaculair, hoewel we de terugweg wel iets sneller gelopen hebben omdat we honger hadden.

 

 

Het bar/restaurantje was nog open, we vonden een leuke tafel op het buitenterras en hebben genoten van een heerlijke lunch in het zonnetje voordat we via het strand en de jachthaven weer naar de auto en huiswaarts keerden naar Piemonte.

Het blijft genieten zo’n dagje aan zee.

Natale con I tuoi, Capodanno con chi vuoi …

Natale con I tuoi, Capodanno con chi vuoi

Wat kan ik toch genieten van de kerstperiode!

Het liefst met wat sneeuw, maar ja…. dat hadden we net 2 weken van tevoren al gehad! Guus vindt dat ik deze periode een beetje doorsla in mijn sentiment ,maar ik vind het allemaal heerlijk! Kinderen thuis van de universiteit, huis versierd met kerstlichtjes, houtkachel aan, kerstfilms kijken , kaarsen aan, boeken lezen, wandelen met Diaz, lekker eten en drinken met familie en goede vrienden, luieren op de bank, luisteren naar de top 2000 en langzaam op weg naar de laatste dag van het jaar.

Kerst

Kerst is voor de Italianen een van de belangrijkste feesten van het jaar. De feestelijkheden vallen op kerstavond en eerste kerstdag en de Italianen brengen deze dagen door met de complete familie . Ook de vrienden van onze kinderen die, net als zijzelf, ergens studeren of inmiddels werken komen in deze dagen terug naar Cartosio om de feestdagen door te brengen en onze kinderen genieten echt van het samenzijn met hun vrienden. De kerstmis bijwonen, ‘Presepi’ bezoeken (kerststallen) en gezellig eten met de hele familie zijn de belangrijkste kerstactiviteiten. Wij hebben het inmiddels opgegeven om Yara en Joris deze 2 dagen thuis te hebben, want op kerstavond hebben ze vaak iets met hun vrienden en op 1ste kerstdag organiseren beide “schoonfamilies” een kerstdiner met familie, vrienden en cadeautjes .

Op kerstavond heb ik , onder protest van Guus, heerlijk op de bank met tissues “all you need is love” gekeken en 1ste kerstdag hebben we samen ( dit jaar een beetje grieperig) thuis doorgebracht.

Santo Stefano

Tweede kerstdag kennen ze in Italie niet echt. Ze noemen het “Santo Stefano” en is vooral een dag om bij te komen van de kerst en de restjes op te eten, de meeste mensen zijn nog vrij en de winkels zijn gewoon gesloten .
Dus plannen wij sinds een paar jaar een gezellige dag met familie en vrienden op 2de kerstdag, we beginnen om 12.00 uur met de “pranzo” en rond een uur of 20.00 uur vertrekt iedereen weer naar huis. Dit jaar hadden we weer een gezellige groep eters en daarnaast hebben we met z’n allen het kerstdobbelspel gespeeld … voor de niet-Nederlanders onder ons een aparte ervaring, maar wat hebben we een lol gehad.

Natale con I tuoi, Capodanno con chi vuoi, zo luidt een bekend Italiaans gezegde; Kerstmis met je familie, Oud en Nieuw met wie je wilt.

En nu zijn we bijna aan het einde van het jaar……
Een mooi jaar, waarin we weer veel leuke, nieuwe,terugkomende en bijzondere gasten hebben ontmoet.
2018 wordt ons lustrum jaar, we openen voor de 10de keer onze deuren. Reden genoeg om er weer een bijzonder jaar van te maken.

Lieve groet,

Guus, Silvia, Yara, Kilian, Joris en Lara