Categorie archief: Weblog

“Ognissanti”en “Giorno dei Morti” / Allerheiligen en Allerzielen

Zondagmorgen 3 november.

Het is nog vroeg, het weer is grijs en ik loop over de begraafplaats van Cartosio. In al die jaren was ik hier nog nooit geweest, maar ik wilde een foto maken voor mijn blog en besloot op tijd te gaan , in ieder geval voordat de kerk uitging. Ik loop er helemaal alleen, maar ik voel mij op mijn gemak.

Een Italiaanse begraafplaats ziet er anders uit dan een Nederlandse begraafplaats. Het zijn allemaal kleine straatjes met familie kapelletjes en met muren met een soort van laden waar de overleden persoon

ingeschoven wordt. Daarvoor komt een marmeren plaat met naam, datums, foto, bloemen en een lampje. Er zijn ook lege plekken, je weet hier namelijk voor je overlijden al wat jouw plekje gaat worden. Voor mij een gek idee, maar voor deze mensen geeft dit een soort van vertrouwen en rust dat ze bij hun eigen familie worden begraven.

Nu ik hier zo loop moet ik denken aan de eerste begraafplaats die een grote indruk op mij gemaakt heeft, dat was op onze vakantie in 1984 op Corsica. We wilden graag naar het plaatsje Bonifacio, we parkeerde vlakbij de begraafplaats en

 

deze trok onze aandacht. Een indrukwekkende begraafplaats, waar je je 100 jaar terug in de tijd waant. Het is bijna een klein dorpje met een aaneenschakeling van grafhuisjes met familiegraven die terug gaan tot 1800 en verder is het uitzicht over zee vanaf de begraafplaats geweldig mooi.

In Italië heb je ook een paar prachtige begraafplaatsen, die inmiddels wel bezienswaardigheden mogen worden genoemd, zoals de begraafplaats van Genua ( Cimitero Monumentale di Staglieno) en van Milaan ( Cimitero Monumentale di Milano). Deze begraafplaatsen zijn vooral geliefd

bij mensen die houden van beeldhouwkunst en decoratie. Overal tref je wel iets moois aan van kleine grafstenen in het gras, tot prachtige beelden van engelen en treurende mensen tot pompeuze graftombes. Prachtige kunstwerken als eerbetoon aan de doden.

Op “Ognissanti”en “Giorno dei Morti”(1 en 2 november) herdenken de Italianen hun dierbare overledenen door een bezoek aan het kerkhof met vaak daarna een samenzijn met een “pranzo”(lunch). De begraafplaats van Cartosio is vandaag dan ook super netjes en bij bijna ieder graf zijn de lampjes aan en staan er verse bloemen. Geen idee of het altijd zo is, maar mijn gevoel zegt dat de meeste graven

 

regelmatig bezocht worden. Ik loop de begraafplaats af en kijk nog een keer om naar de muur met graven met bloemen en lampjes. Avonds geeft dit een bijzonder effect, al die lichtjes die daar gezamenlijk branden heeft bijna iets wonderlijks.

Groet, Silvia

hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet!

 

Wonderlijke “magische”vuurvliegjes !

Elk jaar rond half juni / begin juli is het op agriturismo Casa Bontá de tijd van de vuurvliegjes. Kleine wondertjes die om ons heen dansen!

Dwarrelende lichtjes

De meeste vuurvliegjes leven in bossen en bosranden. Aan het einde van de pizza-avond neem ik onze gasten dan ook mee het pad richting de paardenstal op. Het is donker en stil en eerst lijkt er niets te gebeuren, daar dan verschijnen er plots allemaal kleine lichtjes. Wat een geweldig gezicht, allemaal dwarrelende lichtjes en hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet. Echt een “magische”ervaring en een fenomeen wat  uitermate moeilijk in een foto te vangen is.

Tinkerbell

Hebben jullie dat ook? Als ik aan vuurvliegjes denk dan denk ik aan het sprookje van Peter Pan met het elfje Tinkerbell ! Vroeger dachten mensen dat vuurvliegjes elfjes of geesten waren, maar in het kort komt het er op neer dat vuurvliegjes, anders dan hun naam doet vermoeden, eigenlijk kevertjes zijn.De vrouwtjes hebben geen vleugels, zij worden glimwormen genoemd. De mannetjes kunnen vliegen en noemen we vuurvliegjes.

Lichtgevend achterlichaam

Vuurvliegjes produceren licht door een biochemisch proces in hun achterlichaam en om eerlijk te zijn weet ik dan nog niet precies wat er gebeurd, maar dankzij het licht weten mannetjes en vrouwtjes elkaar te vinden en kunnen zij zich voortplanten. Vroeger zag je meer vuurvliegjes dan nu, maar door felle straatverlichting kan het mannetje het geelgroene lichtje van het vrouwtje niet meer onderscheiden van het kunstlicht,waardoor zij elkaar lastiger kunnen vinden en zich slecht voortplanten. Gelukkig hebben we op Casa Bontá niet zoveel last van lichtvervuiling!

In het Italiaans heten vuurvliegjes Lucciola, wat naast glimworm ook prostituee betekent “Zij die de mannetjes lokt met felle lampjes.”

Vuurvliegjes vervelen nooit, het is een sprookje in onze eigen tuin!

Groet, Silvia

Wandelen in Piemonte

Piemonte 

Heerlijk erop uit trekken, de natuur in en natuurlijk mijn fototoestel mee! Ik kan wel zeggen dat ik besmet ben met het wandelvirus. Van wandelen word ik ontspannen en blij !

 

Rifugio Banca

Regelmatig wandel ik vanaf Casa Bontá naar de  Rifugio Banca. Deze hut staat boven op de kam van “onze berg” . De rifugio is het rustpunt van menig wandelaar, fietser of motorcrosser.

 

Wandelen

Onze omgeving is werkelijk prachtig om te voet te verkennen.  Soms ontstaat er spontaan een wandeling met gasten en in het hoogseizoen maken we bijna wekelijks een wandeling langs de rivier met de kinderen (en ouders), waarbij er gezwommen kan worden.

Wild 

Ik zie regelmatig reeën en “sporen” van wilde zwijnen. Toevallig kwam ik van de week  een groep wilde zwijnen tegen, we schrokken zo van elkaar dat ik te laat was met mijn fototoestel. Ja, zo’n ontmoeting is natuurlijk altijd onverwachts!

 

Lente

De eerste tekenen van de lente zijn er alweer , de amandelbomen staan in bloei en de wilde primula’s staan prachtig in de bossen. De boeren hebben hun druivenranken gesnoeid en de velden schoongemaakt.

De laatste jaren zijn de diverse gemeenten van Piemonte bezig om meer en beter bewegwijzerde wandelroutes uit te zetten en dat kunnen wij alleen maar toejuichen.

 

 

Ik ben benieuwd wat voor paden we dit jaar allemaal weer gaan bewandelen!

Groet, Silvia

 

 

 

 

Luxe kamperen

In 2005 kochten wij Casa Uataré, zoals de Italianen ons huis nog steeds noemen. We hadden meteen het idee om grote tenten op ons terrein te plaatsen voor een luxe kampeervakantie.Toen we dit idee met onze “geometra” ( een soort architect ) en de gemeente Cartosio bespraken waren deze niet meteen enthousiast.      Kamperen is in Italie van oudsher een traditie voor de minder bedeelde mens (inmiddels is dit gelukkig wel wat bijgesteld). Een kampeerterrein met krappe plaatsen, overvol, druk en veel lawaaierige gasten, daar zaten ze in Cartosio niet op te wachten en ze zeiden: ” Toeristen gaan naar de kust of naar de bergen, wie wil er nou vakantie vieren in Cartosio? ” Gelukkig hebben wij ze weten te overtuigen dat onze plannen anders waren en dat “onze” kampeerders mensen zouden zijn die respect hebben voor de natuur en de omgeving. Toch heeft het nog 1 1/2 jaar geduurd voordat alle vergunningen rond waren, want in heel Italie hadden ze nog nooit van het concept gehoord. Het woordje “glamping” bestond toen ook nog niet, wij noemden het gewoon luxe kamperen.


Onze eerste tenten kochten we bij een man uit Nijkerk. Hij verhuurde en verkocht grote tenten voor evenementen, hij deed niets aan marketing en had geen showroom. Bij aankomst in Nijkerk bleek dat de tent nog ingepakt was en we hebben de tent daar ter plekke, samen met de eigenaar, opgezet. We begonnen de tent op te zetten op zijn oprit, maar de tent bleek te groot, waardoor we de tent aan de overkant in de wei tussen de koeien hebben opgezet. We vonden de tent prachtig en hebben er meteen 5 besteld!

In 2008 hadden we onze eerste 2 “luxe” tenten staan en ontvingen wij onze eerste gasten. De tenten hadden gas, water, electra en een buitenkeukentje. De bedden waren van elkaar gescheiden door een gordijn en er stond een buitentafel. Voor toilet en douche hadden we ons nieuwe sanitairgebouw achter ons huis. We hadden nog geen website en dat eerste jaar waren onze gasten vooral familie, vrienden en bekenden, maar het gaf ons een idee hoe we het vorm wilden gaan geven. Kerst 2008 was onze website af en kwamen de eerste echte reserveringen binnen.

Glamping is inmiddels een trend die steeds groter en luxer lijkt te worden en er komen steeds meer glampingaccommodaties bij. Wij hebben de afgelopen jaren ook de nodige veranderingen aangebracht en we blijven Casa Bontà vernieuwen. Na al die jaren is het nog steeds onze passie om het gasten naar hun zin te maken en we ontvangen u dan ook graag als gast op Casa Bontà.

Groet, Silvia

Mandfles ( in het Italiaans “Damigiana”)

Wie wel eens op Casa Bontà is geweest kan de grote groene flessen niet zijn ontgaan. Casa Uataré ( de oude benaming van ons huis) is een oude wijnboerderij. Toen we Casa Bontà in 2005 kochten stonden er veel van die grote glazen flessen in de oude schuur en ik was er meteen weg van. Inmiddels staan ze her en der verspreid over ons terrein en zijn een zeer geliefd object voor de fotografen onder ons.

SONY DSC

De Italiaanse benaming van de mandfles is damigiana, vaak is de fles en haar inhoud beschermd door een mand van wilgenhout. De vorm is altijd sferisch met een afgeplatte bodem en een smalle hals. De historie van deze flessen is al erg oud, ze zijn bedoeld voor vergisting van druiven/vruchtensap of om producten in te laten rijpen, zoals olijfolie of basalico-azijn. De inhoud varieert van enkele liters tot wel 50 liter.

De eerste jaren vond ik de flessen regelmatig bij de vuilnisbakken, ze passen namelijk niet in de glasbak! Heel vaak ben ik in de remmen gegaan als ik een grote fles zag staan bij de glasbakken langs de weg en net zo vaak mopperden onze kinderen dat er weer zo’n vieze stinkfles ( ze ruiken vaak wat azijnig ) in de auto mee moest! Sommigen van onze gasten maken er een sport van om de glasbakken af te struinen op zoek naar deze flessen, de een met meer resultaat dan de anderen. Dit jaar was er voor het eerst een antiekzaakje in de buurt die ze te koop aanbood, dus er zijn veel gasten met deze mandflessen naar huis gegaan, hoewel het voor velen nog een uitdaging was om ze in de auto te krijgen!

Ondanks dat ik best veel van deze flessen heb, kunnen er altijd nog meer bij ( ha,ha). Vorige week belde een vriend van onze kinderen. Hij was zijn schuur aan het opruimen en herinnerde zich dat ik ze leuk vond, dus hij vroeg of ik de oude flessen wilde hebben. Graag zelfs, dus Joris op pad gestuurd met onze piaggio. Het resultaat, 8 prachtige flessen met rieten manden! Daar word ik blij van 🙂 !

cof

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wie er nog mooie foto’s hebben gemaakt van onze grote mandflessen, ik zou ze graag eens zien!

Groet, Silvia

Zelfscan

Soms verbaas ik me hoe sommige mensen, laat ik het vriendelijk zeggen, kunnen treuzelen in het verkeer, als wandelaar op de stoep of bij de kassa. Iedereen heeft wel eens het gevoel dat ie bij de verkeerde kassa aansluit en daarom is de zelfscankassa een geweldige uitvinding of toch niet?

Supermarktketen de BENNET  is de grootste supermarkt van Acqui Terme en heeft een geweldig groot assortiment, waar onze gasten erg blij van worden. Sinds een tijdje hebben ze er zelfscankassa’s, een verbetering ten opzichte van de al jaren niet al te vriendelijke kassieres ( een enkele uitzondering daargelaten) , maar je moet wel even de moeite nemen om je te verdiepen in dat zelfscannen.

Het scannen op zich is geen probleem, de kassa leest hardop voor wat de prijs van het artikel is en daarna leg je het artikel op de ijzeren plaat. Maar … o wee, als je voordat je betaald hebt al boodschappen van die plaat afhaalt, dan slaat de kassa op tilt en komt de “hulp-dame”aanrennen!  Heb je groente of fruit gekocht vergeet dan niet het plastic zakje van € 0,02 aan te slaan, want hoe druk deze “hulp-dame “het ook heeft, ze heeft altijd meteen door als ik, geconcentreerd tijdens het scannen, zo’n zakje vergeet aan te slaan. En dan ben je klaar met scannen, je betaald en kan je boodschappen inpakken. Dit alles terwijl de volgende klant ongeduldig staat te trappelen tot jij klaar bent en de vriendelijke kassa elke 10 seconden “haal nu uw boodschappen van de band ” roept ! Ik krijg het er ongemakkelijk warm van, waardoor ik tegenwoordig toch maar weer voor lekker makkelijk kies en bij de kassiere aansluit, gewoon al die boodschappen op de band gooien en afrekenen.

We krijgen van onze gasten vaak hilarische verhalen over het scannen en afrekenen bij de Bennet, want het levert heel veel gestuntel op.

Groet, Silvia

Laurea di Yara ……

 

Laurea di Yara 

Dinsdag 27 maart aan het einde van de middag mochten de ongeveer 40 kersverse bachelorafgestudeerden van de “Università degli Studi di Milano Bicocca” van de marketingfaculteit hun papiertje in ontvangst nemen. Wij ,als trotse ouders samen met een groepje vrienden van Yara, waren hierbij aanwezig.

Na een praatje van de directeur kwam het  officiele gedeelte waarbij de studenten werden opgeroepen voor het ophalen van hun bachelordiploma. Ondanks het ontbreken van een persoonlijke noot was het een erg leuke feestelijke gelegenheid en alle ouders waren natuurlijk allemaal even trots.

Tradities

Italie is een land met veel traditie, het is gebruikelijk om een lauwerkrans te geven aan net afgestudeerden na de diploma-uitreiking. Een lauwerkrans is een cirkelvormige krans gemaakt van in elkaar hakende takken en bladeren van de laurier . In de klassieke oudheid werden lauwerkransen geschonken aan overwinnaars.

Pfffff, tradities … door onze onwetendheid hiervan werden we ruim op tijd door de vrienden van Yara ingelicht om zo’n krans bij ons te hebben en een bos bloemen.  Haar vriendin Marta gaf aan dat de vader de krans moet geven en de moeder de bos bloemen . Vandaar dat de lauwerkrans  niet kon ontbreken bij dit feestje en Yara heeft hem verder heel de dag opgehouden.

Festeggiare

Na de diploma-uitreiking ging iedereen naar het grote plein voor de universiteit om te feesten. Het was heerlijk zonnig en er plopten aardig wat prosecco-flessen open!

Het mag duidelijk zijn dat in Italie elke mogelijke reden wordt aangepakt om uitgebreid te tafelen, dus na de prosecco zijn wij met z’n allen met de metro naar het centrum van Milaan gegaan om bij een gezellig tentje heerlijk te eten. Eerst een aperitivo, daarna antipasto, vervolgens il primo, secondo, dolce.. allerlei pasta, groente, vlees, fruit en taart. Na een gezellige middag en avond zijn Guus en ik afgehaakt en hebben we de jongelui alleen gelaten.

Terugblik

Natuurlijk is iedere ouder trots op zijn kind, maar bij zulke gelegenheden denken we toch even terug aan hoe we hier in 2006 aankwamen en dat onze kinderen voor het eerst naar een Italiaanse school moesten zonder een woord Italiaans te spreken. Het voelde daarom ook heel bijzonder afgelopen dinsdag om te zien hoever Yara is gekomen.

Vriendschap

Trots ook op het groepje vrienden om haar heen, haar vrienden uit Cartosio die er vanaf het begin waren en die nu ook allemaal aanwezig waren op haar diploma-uitreiking.

Yara gaat in september beginnen aan haar masteropleiding, maar dit diploma heeft ze maar mooi op zak.

Groet, Silvia

 

Wandelpad “Lungomare”

Lungomare, betekend “langs de zee” .

Vorige week tijdens een mooie zonnige dag besluiten we om Casa Bontà te laten voor wat het is en een dagje naar zee te rijden naar het leuke plaatsje Varazze.  Het had die nacht gesneeuwd in de bergen, waardoor we bij aankomst een ongewoon uitzicht hadden op de zee, Varazze en de besneeuwde bergtoppen.

 

We starten in de luxe jachthaven van Varazze met een klein ontbijt in de zon en zicht op de grote jachten.

 

 

 

Daarna lopen we via de jachthaven over het strand naar ons doel van deze dag, het wandelpad “lungomare” , een 5 kilometer lang vlak voetgangerspad dat loopt van Varazze naar Cogoleto. Echt een uniek plekje aan de kust, het pad is geheel geplaveid en uitgerust met vele banken op mooie plaatsen en het staat vooral bekend om de rust en de geweldig mooie uitzichten op zee.

 

 

 

Het wandel-en fietspad is gemaakt op de oude spoorwegbedding en loopt net naast de zee. Aan het begin van de route was het nog redelijk druk, maar nadat we een kleine bar zijn gepasseerd ( ongeveer 20 minuten lopen vanaf Varazze) begint het een stuk rustiger te worden en lopen we ontspannen en genietend van alle uitzichten door naar Cogoleto, waar we gepland hebben om te gaan lunchen.

 

De aankomst in het plaatsje Cogoleto vinden wij teleurstellend, de snelweg raast boven langs en de eerste aanblik op het stadje is niet erg uitnodigend. Misschien dat dit in de zomer anders is, maar wij besluiten om terug te lopen naar Varazze.

 

Het was heel leuk om het pad weer terug te lopen, want de uitzichten op zee waren anders en nog steeds spectaculair, hoewel we de terugweg wel iets sneller gelopen hebben omdat we honger hadden.

 

 

Het bar/restaurantje was nog open, we vonden een leuke tafel op het buitenterras en hebben genoten van een heerlijke lunch in het zonnetje voordat we via het strand en de jachthaven weer naar de auto en huiswaarts keerden naar Piemonte.

Het blijft genieten zo’n dagje aan zee.