Categorie archief: Weblog

Voetbal

Voetbal
Gisterenavond met verbazing gezien dat Italie uitgeschakeld werd , door Zweden, voor het WK Voetbal 2018 in Rusland. Voor het eerst in 60 jaar zijn de Italianen er niet bij op een WK, voor velen in Italie een drama en het land was vandaag in diepe rouw!

Casa Bontà
Het deed mij denken aan een verhaal wat ik regelmatig tijdens een borrel of eetavond bij Casa Bontà aan onze gasten vertel, een verhaal over onze zoon Joris die in 2006 als 10-jarige jongen ging voetballen bij een voetbalclub in Acqui Terme. Deze club “la Sorgente” heeft dezelfde clubkleuren als het Zweedse elftal, maar dat is puur toeval  !

La Sorgente
Begin november 2006 begon Joris met voetballen bij La Sorgente. Hij moest 2 x in de week trainen van half 6 tot half 8 en daarna omkleden, douchen en naar huis. Joris kwam altijd als een van de eersten uit de kleedkamers, maar hup,hup … jas aan, capuchon over zijn natte haren en naar huis. Na een paar keer had ik in de gaten dat de andere moeders ons wat vreemd aankeken als we wegliepen, dus ik vroeg Joris in de auto: “ Joris, wij doen iets anders dan de Italianen, waarom ben jij altijd als eerste klaar met douchen en omkleden” ? Joris zei: “ Mam, ze hebben allemaal een badjas en een fohn” ! Ik reageerde verbaasd en zei: “ Een fohn !! Joris, we gaan ons uiterste best doen om te integreren, maar een fohn komt er echt niet! “

Nat haar
Ik kan er nog steeds hartelijk om lachen…de badjas is er wel gekomen, maar niet de fohn! Inmiddels weet ik dat de Italianen het raar vinden als je met nat haar naar buiten gaat, zowel in de zomer als in de winter, want ze zijn er van overtuigd dat je daar ziek van kan worden.

Voor de Italianen heel normaal, maar voor ons een klein cultuurverschilletje! Maar… elke keer weer als ik het Italiaanse voetbalteam het veld op zie rennen met hun wapperende haren en mooie kapsels dan moet ik denken dat deze voetballers, als jonge jongens, ook een fohn in hun tas hadden.

IJsland
Voor welk land gaan we deze zomer juichen tijdens het WK nu “ Oranje “ en de “ Azzurri “ er definitief niet bij zijn? IJsland misschien?

Groet, Silvia

DINO

Een bijzonder persoon…

Vanmorgen ging ik naar de bakker voor de broodbestelling. Buiten bij de bakker staat een mededelingenbord waar mededelingen zoals dorpsfeesten,overleden personen ed worden aangekondigd. Eigenlijk kijk ik altijd maar met een half oog naar dit bord, maar vanmorgen viel mijn oog meteen op het overlijdensbericht van “Giuseppe Poggio”( Dino ).

2005

Wij leerden Dino kennen in april/mei 2005 , toen wij op zoek waren naar een huis en met de makelaar “zijn” huis kwamen bekijken. Dino was een nog redelijk fitte man van 79 jaar, altijd in gezelschap van zijn kleine hondje. Dino had zijn huis “Uataré” al 10 jaar eerder verkocht aan Zwitsers, maar toch was hij er nog elke dag om voor het onderhoud van het terrein en huis te zorgen, voor zijn poezen, zijn groentetuin en zijn kippen en konijnen die hij nog steeds in de schuur hield. Dino was geboren op “Uataré “ en was altijd als vrijgezel bij zijn ouders blijven wonen. Na het overlijden van zijn ouders is hij rond zijn 65ste jaar “eindelijk” getrouwd met een vrouw die niet op Uataré wilde wonen, waarna hij het huis verkocht.

Toen wij ons huis betrokken in de zomer van 2005 zagen wij Dino regelmatig. Wij dachten dat ons huis leeg opgeleverd werd, maar dit bleek een illusie, buiten alle meubelen bleek het hele huis vol te staan met heel veel oude rotzooi van bedden tot wekpotten, oude kleding en oude administratie. Hetgeen wat nog mooi was werd meteen door Dino meegenomen, inclusief een oude fiat 500, die al jaren op het terrein stond (verscholen onder bramenstruiken) en waarvan de Zwitsers beloofd hadden dat die bleef staan .
Op een dag stond onze parkeerplaats vol met rotzooi uit het huis en we vroegen aan Dino waar we dit weg konden brengen. Geen probleem, hij zou het regelen. Toen we thuiskwamen na een bezoekje aan de rivier, zagen we dat de helft van ons afval al opgehaald was, maar later hadden we in de gaten dat het niet opgehaald was maar dat Dino het in een ravijntje had gegooid. Guus was vreselijk boos op hem en heeft nog geprobeerd het afval uit het ravijn te halen, maar alles lag te diep.

Uniek

In de loop van de jaren kwam Dino regelmatig langs. We hadden wel in de gaten dat hij alleen maar kwam als er iets te halen viel, waren het geen spullen dan waren het wel de kersen , vijgen, appels, peren of noten die rijp waren. We kwamen er achter dat hij de wijnrechten van zijn huis al voor de verkoop verkocht had, zonder z’n oude wijnstokken weggehaald te hebben, maar … op een of andere manier waren we ook wel gecharmeerd van de oude baas.
Op een keer, toen hij al 85 jaar was, kwam hij met zijn zwager langs om jonge kersenboompjes uit te steken voor zijn eigen tuin. Of die keer dat hij langskwam om te proberen aan ons zijn oude wijnveld te verkopen. De keren dat ik hem morgens bij de bakker aantrof had hij altijd tijd voor een praatje. Zijn verdriet om het overlijden van zijn vrouw en later zijn zwager, hij raakte er niet over uitgepraat! Dino was uniek en het was bijzonder om hem te hebben mogen kennen.

De laatste jaren zat Dino in het bejaardenhuis in Ponzone, hij is 91 jaar geworden en gisteren in Cartosio begraven.

Kapper

“Parrucchiere”

Italianen staan bekent om hun mooie mensen met modische kapsels. We hebben dan ook regelmatig op Casa Bontá vrouwlijke gasten die een bezoekje brengen aan een Italiaanse kapper, een “parrucchiere, en die thuiskomen met een modische coupe !

“Onze eerste kapperservaring in Piemonte”

Onze eerste ervaring met een Italiaanse kapper was er trouwens meteen een om nooit meer te vergeten! We kwamen in september 2006 in Cartosio / Piemonte / Italia wonen en in oktober waren onze 2 kinderen toch echt aan een kappersbezoekje toe!
Op zaterdagmiddag gingen we in Acqui Terme op zoek naar een kapsalon. De eerste kapsalon die we vonden was een moderne kapsalon met 2 zeer aardige jonge mannen, die tot onze verbazing ook nog Engels spraken, maar die op de drukke zaterdag natuurlijk geen tijd voor ons hadden. Wij waren zo eigenwijs om verder te zoeken, zeker omdat Joris zijn lange haren echt niet meer konden. Vrij snel vonden we een kapsalon waar ze tijd voor ons hadden, Guus bleef bij de kinderen terwijl ik in Acqui Terme nog wat boodschappen ging doen, want wat kon er mis gaan! Na een uurtje ging ik terug en vond ze op een terrasje vlakbij de kapsalon en ik verbaasde mij erover dat Joris zijn lange haren nog had, maar toen ik Yara zag schrok ik toch even … haar lange blonde haren waren verdwenen en zij had een kort geknipt kopje, wat haar trouwens niet misstond, maar wat absoluut niet de bedoeling was geweest!
“Puntjes bijknippen”bleek toch lastig uit te leggen in het Italiaans en voordat Guus het door had gehad waren Yara’s lange lokken al afgeknipt! De enige foto die ik er nog van terug kon vinden, was deze waar ze samen met haar nicht Anne opstaat( Yara rechts, Anne links).
Joris hebben we maar niet meer door deze dames laten knippen en meteen een afspraak gemaakt bij de eerste kapper die we tegen gekomen waren 🙂 en een van deze 2 mannen, Pasquale, is na 10 jaar nog steeds onze vaste kapper!

“Barbiere”

Toch hebben we ook af en toe een mannelijke gast die het leuk vindt om een kijkje te nemen in een Italiaanse kapsalon, maar het liefst bij een “barbiere”, hier wordt je haar geknipt en je baard geschoren met een scherp mesje. Een echte “ouderwetse”kapper is Mario Izzo in Acqui Terme, de foto spreekt voor zich …

Groet, Silvia

Slowfoodpassagiata Strevi

Slowfood Piemonte


In de loop der jaren hebben we vele dorpsfeesten en evenementen bezocht in Piemonte, maar een van mijn meest favoriete evenementen is zonder twijfel de slowfoodpassagiata in het dorpje Strevi. Deze wordt elk jaar gehouden op de eerste zondag van juni ( week 23 ), dit jaar al voor de 16de keer. De passagiata wordt gehouden in Valle Bagnario, een mooi stukje Strevi vol met wijngaarden.

Wandelen
Genietend van mooie uitzichten en de prachtig groene natuur wandelen we met alle deelnemers door de wijngaarden van wijnboerderij naar wijnboerderij. Een culinaire belevenis, want bij elke wijnboer krijgen we hun wijnen te drinken en krijgen we wat te eten. Elke wijnboer heeft zijn eigen geschiedenis/verhaal en vindt het leuk om de gasten wat te laten zien van hun bedrijf en te laten proeven van hun wijnen.

/>

Passito
Valle Bagnario is bekend om zijn moscato passito, een natuurlijk zoete wijn van (half)ingedroogde druiven met een hoog suikergehalte, smaakt erg naar rozijnen, een heerlijke natafelwijn, licht, maar evengoed 14,5 vol% !

Dagje genieten
We beginnen aan het einde van de ochtend en eindigen om een uur of 5 in de middag. Ondanks dat het geen lange wandeling is kan het nog best aardig vermoeiend zijn, zeker na een aantal glazen wijn. We eindigen bij Marengo, waar ze elk jaar live muziek hebben en waar een dansje mag worden gemaakt!

Het voelt als een feestje … wijn, lekker eten, gezelligheid, muziek, prachtige wijngaarden en goed gezelschap!

Groet, Silvia

Schaapskudde

p1060339Schaapskudde
Waar denken jullie aan als jullie aan een schaapskudde denken? Misschien raar, maar ik denk aan de Veluwe, een grote kudde schapen met een stoere bebaarde schaapsherder en z’n bordercollies of een vrouwelijke schaapsherder, want die hebben we er in Nederland toch ook een paar van? p1060335

Piemonte
In het dal van onze rivier de Erro loopt al een paar weken een schaapskudde, het zijn meer dan 1000 schapen, wat geiten en ezels. De kudde komt uit Cuneo ( een provincie van Piemonte) , hier een uur rijden vandaan. Vanaf Casa Bontà kan ik de schaapskudde al een paar dagen volgen, je ziet ze van veldje naar veldje lopen en nachts staat de kudde dicht op elkaar , terwijl de herders ( hoe romantisch … )p1060331 in een caravan naast de kudde slapen. Vanmorgen zag ik de schaapskudde beneden bij de bakker op een veldje staan, nadat het veldje kaal gegeten was vertrok de schaapskudde richting Cartosio om vervolgens rechtsaf via de brug de rivier over te steken. Wat prachtig om te zien hoe de honden de schaapskudde aan de juiste kant van de weg hielden!
p1060321

Praatje maken…p1060338
Ik in de auto gesprongen en naar de schaapskudde gereden. De herder bleek een Roemeense jongeman, die zeer slecht Italiaans sprak met 2 magere honden en een telefoon die hij al die tijd aan z’n oor hield, terwijl hij met mij een praatje maakte. Weg mijn romantische beeld van die stoere, bebaarde schaapsherder… De herder wees mij op de kleine geitjes, de lammetjes en de ezel met de bel, wat een prachtig dier! De kudde keert in het voorjaar terug naar Cuneo om daar in de bergen op de hooggelegen velden verder te grazen.

Groet, Silvia

Het sneeuwt weer in Piemonte ….

WARMTE                                                                                                                                                                      Toen we in Piemonte kwamen wonen hadden we niet gedacht dat het verwarmen van ons huis zo’n klus zou zijn. Een verwarming zat er niet in ons net aangeschafte huis, alleen een prachtige houtkachel , waar trouwens ook op gekookt kon worden. De thermostaat een graadje hoger zetten, zoals we gewend waren in Nederland, zat er niet in en we leerden al snel dat hout in Piemonte waardevol is. Net toen we ons huis hadden gekocht heeft Guus een boom omgezaagd die voor op ons terras stond, deze boom hebben we van onze berg afgerold . De oude eigenaar Dino (op dat moment al 83 jaar oud) verklaarde ons voor gek dat we de boom van de berg af hadden laten rollen …. nu, na zoveel jaar in Piemonte, begrijpen we dit!

foto (2)HOUT SPROKKELEN
We hebben een groot stuk grond en in het voorjaar gaan we dan ook op pad om bomen te zagen, we zagen het hout klein en stapelen dit op in ons houthok. Je raakt gewend aan het geluid van de kettingzaag en hoe romantisch “klinkt” het als je zegt dat je je eigen hout zaagt en sprokkelt, maar de werkelijkheid is een stuk minder leuk en gewoon hard werken! Er wordt vaak gezegd dat je het van hout sprokkelen 3 x warm krijgt en dat is absoluut waar, van het zagen, van het opruimen en van het opstoken in de kachel ! Maar … om eerlijk te zijn spelen we ook wel een beetje vals en bestellen we elk jaar ook een grote kar met gezaagd hout bij onze vriend Mario  !

VERWARMING
Bij het restaureren van ons huis hebben we in al onze appartementen vloerverwarming aangelegd , dit wordt aangestuurd door een hele grote houtkachel, die we in een soort groot stookhok hebben geplaatst, waar 2 grote watervaten staan, een voor het water voor de verwarming en een voor het warme water voor douche ed. Hoe vaak hebben onze kinderen niet gemopperd dat er in ons eigen huis alleen een kleine houtkachel in de huiskamer stond en dat de appartementen voor de gasten wel “verwarming” hadden. Hoe vaak hebben ze het boven op hun slaapkamers echt koud gehad en zaten ze beneden hun huiswerk te maken, wat ik dan wel weer gezellig vond!  Onze douche had warm water voor 10 minuten en daarna moest je weer een uurtje wachten. Inmiddels hebben wij ook , als laatste, verwarming in ons eigen huis. Nog steeds is dit op hout, wel met een thermostaat, maar als we de grote houtkachel niet bijvullen dan wordt het echt niet warm in huis.

P1020669

WINTER                                                                     “Schat, ik ben even de kachel bijvullen”. Dit hoor ik een paar keer per dag,want de kachel moet bijgehouden worden. Niet om te klagen, maar … als jullie je thermostaat in de winter vanwege de kou een graadje hoger zetten, denk dan eens aan al die mensen waar het niet zo vanzelfsprekend is om het warm te hebben binnen! Het was vandaag bij ons weer een echte winterdag … sneeuw, koud, maar lekker behaaglijk, knus en warm binnen !

Groet, Silvia

Piemonte, alleen op onze berg

Alleen op onze berg in PiemonteCasa Bontà

Gasten die vaker op Casa Bontà zijn geweest weten dat wij nog een damesmodezaak in Prinsenbeek hebben, waar ik regelmatig voor naar Nederland reis. Afgelopen najaar hebben we besloten met de modezaak te stoppen en half december hebben we de deur definitief dicht gedaan.

Waar ik de afgelopen 10 jaar regelmatig voor de winkel een paar dagen naar Nederland vertrok, bleef Guus altijd thuis om voor de kinderen en “mijn” beestenboel te zorgen.     Aangezien er nog veel dingen afgewerkt moesten worden in Nederland is Guus begin januari naar Nederland gegaan, ook de kinderen vertrokken na de kerstvakantie voor hun studie weer naar hun kamers in Turijn en Milaan en zo gebeurde het dat ik ineens helemaal alleen op onze berg zat. Ik ben een echt gezelschapsdier, gezelschap om mij heen voelt goed en ik ben in mijn hele leven nooit alleen geweest. Natuurlijk heeft het “alleen zijn”zo z’n voordelen, de wc-bril staat altijd omlaag, het dopje van de tandpasta zit erop en de afstandsbediening is van mij, maar het is ook stil en ik betrap mij erop dat ik steeds meer tegen onze hond Diaz begin te praten!

Het voelt ook een beetje als een test of ik kan genieten van alleen zijn ( ja, hoor het zijn “maar” 2 weken), mijzelf leuk genoeg vind om tijd mee door te brengen en ja… ik merk dat ik mij goed alleen kan vermaken. “ Alleen zijn “ hoeft niet eenzaam te zijn, het is heerlijk maar voor mij wel met de gedachte dat ik niet altijd alleen blijf en dat er weer iemand thuis gaat komen. Alleen zijn geeft rust en als ik wil kan ik zelf gezelschap zoeken.

Het heeft ook invloed op mijn productiviteit, ik ben druk met het verzorgen van de dieren, de houtkachel aanhouden, klusjes doen zoals de schuur en de bar opruimen, af en toe een rondje over ons terrein lopen om te kijken of de  safaritenten de winter goed doorkomen, grote wandelingen maken met Diaz en druk met het mailen van de gasten.

En waar het in veel gebieden in Italie vreselijk slecht weer is, waar aardbevingen, sneeuwval, lawine’s en bosbranden veel problemen en leed veroorzaken is het hier in Cartosio/Piemonte  rustig weer. Wel koud maar met het zonnetje erbij is het goed te doen.

Vandaag is onze zoon Joris thuisgekomen, toch ook wel weer gezellig 🙂 !

Groet, Silvia

 

 

Druiven plukken bij de buren….

Gisterenmorgen onze buurman geholpen met de druivenpluk.

Vaak vragen gasten of we ook Italiaanse vrienden hebben. Natuurlijk hebben we Italiaanse vrienden, maar toch is het contact niet helemaal hetzelfde als met onze Nederlandse vrienden. Onze Italiaanse buren zijn daar echter een uitzondering op , want Antonio en Antonella  zijn ons in de 10 jaar dat we hier wonen zeer dierbaar geworden.

Toen we hier in september 2006 net 2 weken woonden en ik op een zaterdagmorgen naar de bakker reed zag ik zoveel bedrijvigheid bij de buren, dat ik begreep dat de druivenpluk was begonnen. Guus besloot meteen om de buurman te gaan helpen.  Na een hele dag druiven plukken was hij om 7 uur avonds thuis. Guus was moe van het werken, maar ook moe van de hele dag luisteren naar het Italiaanse gebabbel van iedereen, terwijl hij er niets van begreep.  Antonio vond het zo leuk dat Guus spontaan was komen helpen dat hij de volgende morgen  voor de deur  stond met een doos wijn en een krat met druiven … ik zei meteen tegen Guus dat hij een  vriend had gemaakt!

Druiven plukken is absoluut gezellig met al hun vrienden en familie, iedereen helpt mee , maar het is ook hard werken met de zon hoog aan de hemel. Tussen de middag komen de oma’s lekkere broodjes en water brengen, waarna er weer wordt doorgewerkt.  Na de druivenpluk  worden we altijd vrij snel uitgenodigd voor een etentje bij hun thuis.

Ik kan wel zeggen dat we echt vrienden zijn geworden. Ze hebben ons , zeker in het begin, vaak geholpen met allerlei zaken waar wij niets van begrepen. De eerste paar keren dat we bij elkaar thuis kwamen lagen er standaard 2 woordenboeken op tafel, gelukkig is dat nu niet meer nodig!                                                                                                                                                                            We kunnen altijd een beroep doen op elkaar en inmiddels hebben we al heel wat feestjes samen gevierd, van etentjes, verjaardagen, communies tot begrafenissen.

Groet, Silvia

img_20161008_113136